Affediyorum, ama gönlümü almak için uğraşmıyor...

affetmek ve unutmak farklıdır hepimiz biliyoruz.. ben yapım gereği hiç teredddüt etmeden affeden biriyim, ama bu kırgınlıklarımı unutabildiğim anlamını taşımıyor. onu her affettiğmde herşeyi bi kenara itiyorum fakat her gece kafamı yastığa koyduğumda bende açtığı yaralar, kırgınlıklarım beni rahat bırakmıyor. isterdim ki benim için güzel bi çift laf etsin, küçük bi güzellik yapsın.. bu kızı bu kadar üzdüm, gönlünü hoş etmem lazım diyebilsin.. bi sevgili olmak gerekmez bunları düşünmek için, insanız sonuçta hepimiz..

benim hakkım değil mi?

düşünüyorum belki bi çok kız için çok güzel şeyler yaptı, ama bana hep çok kötü davrandı, pişman olup bana dönüyor ama affettiğimle kalıyorum hep.. istiyorum ki kendinden anlasın..

şimdi bekliyorum bişeyler söylesin bişeyler yapsın ama ses yok...

ne yapmalıyım sizce? aramalı konuşmalı mıyım? beklemeli miyim?

ben ona karşı çok sabırlı çok anlayışlı davrandım. ama bu muamele için değildi bekleyişim...
Affediyorum, ama gönlümü almak için uğraşmıyor...
Cevapla