Ben bu yüzden hep yalnız mı kalacağım?

Kısacık bir evlilik yapıp ayrıldım. Ayrılma sebeplerimi, çektiğim sıkıntıları psikoloğa anlattım. Adamın yüzü mosmor oldu. Vay ş... dedi onun için. Onun akrabaları dahil ona ş... diyor hatta, tanıyorlar çünkü. Yani kime anlatsam bana hak vereceği şeyler yaşadım. Aradan da 2 yıl geçti bu olayların üzerinden. Yaşım 24. Evlenip ayrıldığım için tabi akrabalar filan kimseyi tanıştırmıyor benimle. Söylemiyorlar bile. Yıllardır istediğim tarz kişiyi biliyorlar ve o tarz kişileri evlenmemiş diğer akrabalarıma söylüyorlar. Erkek arkadaşlarım da çoktur. Severler de beni. Hayatımızda tanıdığımız tek adam gibi kız sensin der hepsi. Hepsi de kardeş gözüyle bakar bana. Çünkü giyimim filan muhafazakardır. Öyle çok açık seçik giyinmem. Daha çok kişiliğimle ön planda olmayı severim. Ama bunun dezavantajı da birinden hoşlandığımda ondan da kardeş muamelesi görmem. Çevrem güzel de bulur beni. Şen şakrak bir insanım. Yaşadıklarıma göre fazlasıyla hem de. Samimiyimdir. Ama bir yerlerde eksik var demek ki... Şimdi sorum şu: Akrabalardan, arkadaşlardan filan kimse beni eş manasında istemediğine göre, ben nasıl evlilik yapacağım bunu merak ediyorum. He kısmetse olur tabi ki ama. Yani psikolojim bozuldu dertleşmek istedim. Ben yalnız mı kalırım hep?
Güncellemeler
+1 yıl
Koca meraklısı filan değilim bunu da belirteyim. Öyle algılanmasın. Babasız büyüdüm, bir erkeğin sevgisine sürekli ihtiyaç duyuyorum o yüzden. Yani insan karnı açken nasıl sadece ona odaklanır. Ben de şefkat eksikliğinden sürekli birine ihtiyaç duyuyorum. Sorunlarımı da atlattım ayrıca çok şükür...
Ben bu yüzden hep yalnız mı kalacağım?
Cevapla