Hatalıyım biliyorum, ama onu kaybettim artık... Yardım edin bana, çok mu haksızım?

Çok seviyorum hala, ama benim yüzümden ayrıldık, şöyleki:

O bana geldi, ve beni çok sevdiğini söyledi, ilişkiye başladık tekrardan, ayrılmıştık daha önce. Onun yalanları çöktü, hataları çöktü bana karşı, ayrılıştım ondan. Aradan aylar geçti ve birden döndü. Sensiz olmuyor dedi. Bende affetim, çünkü özür diledi...

Çok çalışan birisiydi, ama hep bana zaman ayırırdı zamanında, sabahları mesj atardı, öğlenleri telefondan msne girerdi. Hep ben hep ben. Büsefer geldi, ama sabahları mesaj bile atmıyordu, 1 ay içinde 2-3 defa konuştuk msnde okadar.

Olsun dedim, ben yaparım özaman dedim. Her sabah mesaj attım, o cevap yazardı ama ondan sonra hiç ses çıkmazdı. Ben kız halimle onun için kendimden veriyordum, ama o cevap bile yazmıyordu. Kızıyordum, neden yazmıyorsun diyordum, sonrada kavga ediyorduk. Ben abartıyordum belki, ama nedense kendi dönmesine rağmen bana hiç vakit ayırmadı. 'Vaktim yok, seninle mesajlaşamam, sen istiyorsun diye msne gelip şenle konuşamam, şenle buluşmak istemiyorum tövbeliyim diyordu'. Eyvallah tövbelisin, ama evlenmek istediğin kıza o çok büyük sevgini göster bari. Neyse yine yapmadı. He ben yazdım, ben merak ettim onu. Geleceğimle ilgili planımı anlattım, sorun çıkardı, kavga ettik. Senin belliki şu an hayatın düzende değil, biraz zamana yayalım dedim iyiliğimiz için, o direkt ayrılıktan bahsetti. Tamam dedim sen bilirsin, hakkını helal et dedim, başkasını bul çok mutlu ol dedim. Çok zoruna gitmiş öyle konuşma, tamam zamana ihtiyacın var ama börle şeyler söyleme. Benden başkasıyla olmayı düşünemezdi. Gelirken anneme anlattım şenle konuştuğumu dedi, sonra hiç lafını etmedi. 2 gün önce şakalaştık falan. Ondan 2 gün sonra, sabah saçmasapan mesaj attı, bu haftasonu sözleniyorum diye. Çok ciddiydi, ağladım işyerinde soktaydım. Sonunda şaka yaptım dedi, ama şaka olmadığı belliydi. Mesajlarımdan bunalıyordu tamam, ama onu tekrar kaybetmekten korkuyordum oyuzden yapıyordum, sonrada kavga çıkıyordu, beyfendi cevap bile yazmıyordu. Herkese, herşeye vakti vardı, benim için 1 saatini bile ayırmazdı. Bir özür dilerdi, tamam derdi okadar. O günün akşamına işten sonra birden msne gel dedi. Konuşmaya başladı normal. Şikayet etmeye başladı, şenle anlaşamıyoruz diye falan, özür diledim, değişmeye çalışıyorum dedim, söz vermiştim ona. Tamam dedi, ama baktıkı çözüldü yine, birden Ailen seninle evlenmemi istemiyor dedi. Daha fazla zamanını almak istemiyorum dedi. Oysaki ailesi bilse, şimdiye çoktan duyulmuştu. Akşam gelirim konuşuruz dedi, gelmedi bahanesi vardı yine. Sabahına mesajla ayrıldık dedi, ve bitti.

Onu belki boğmuş olabilirim mesajlarımla. Ama çok seviyordum, oda seviyordu. Bu sebepten ayrılırmı insan, zor bir dönemdi sadece. Bendim onu affeden, ama büseferde ben kendimi ona beğendiremedim.

Hatalıyım belki, ama çok pişmanım. Yine yalanlarını yakaladım, ama ne düşünmeliyim bilmiyorum. Yardım edin bana, çok mu haksızım?

:(