Babadan ölesiye dayak yemek- lütfen okuyun

ben 23 yaşında bir kızım. ailemle aram hiç iyi olmadı. annem ve babam çok kavga ederdi. anlayacağınız mutsuz bir hanede büyüdüm ama dışarıya hiçbir zaman bir şey belli etmedim. çocuktum ama etmedim. hatta hiç unutmam ilk küfürü babamdan duydum. 'o*' demişti. ne olduğunu daha bilmiyordum ama babam bana küfür etmişti sanırım 5-6 yaşlarındaydım. kız çocuğu olmama rağmen babamın beni erkek çocuğu gibi döverdi, kaldırıp duvara fırlattığı anlar. ses etmedim. ağladım en fazla. utandım sonra. etrafımda mutlu baba kız ilişkileri, kuzenlerim varken değil bunu paylaşmak, kabul etmek bile zordu. her neyse büyüdük ettik. ergenlik döneminde içine kapanık bir kız oldum, güzel bir kız olduğumu bile sonradan öğrendim mesela ben. başımı yerden kaldırmadım, bir erkek bana merhaba dese elim ayağıma dolaştı hep. erkekler hep kötüydü benim için. tam bu dönemlerde annem her şeyimi babama anlatmaya başladı. odamdaki orkidlerin yerini beğenmediğinden tutunda iç çamaşırlarımı dolabıma düzensiz yerleştirdiğime kadar. çok ciddiyim. ben zaten utangaç bir kzıdım, evin içinde dahi odamdan çıkmazken iyice kızardığım benden 2 yaş küçük erkek kardeşimin yzüne bakamadığım anlar oldu. sineye çektim yine de. Bir gün öss sınavından önce yaş 18, sabahleyin annemle tartıştık yine. babam odama hışımla girip ağız burun kırdı, kanattı. okula ağlayarak gittiğim ilk gündü mesela. hep başarılı bir öğrenci oldum, kimseye muhtaç olmamam gerektiğini hep bildim. ama iyi bir bölüm kazanamadım, odtü elektrik- elektronik isterken kendi şehrimdeki elektrik elektronik tutturabildim, mecbur yazdım. bu sene son senem, üniversitede okuduğum 4 sene boyunca babamdan annemin kışkırtmaları ile çok kez dayak yedim. ancak bundan 3 ay önce annemin yine dolduruiu ile babamdan çok çok kötü bir şekilde dayak yedim öyle ki. rahmimi tekmeledi ard arda kanamam oldu, yumurtalıklarım düştü. morlukları, şişlikleri demiyorum bile. bu defa sabredemedim. ben dayak yerken annem koltuğa geçip bacak bcak üstüne atıp izledi sadece.. çıktım evden. bir arkadaşımın yanına yerleştim önce sonra dayım duydu durumu yanına aldı beni. Şükür iyiyim şimdilik. Onlar sözde çok pişmanlar ancak yalandan ibaret hepsi. Fark ettim ki ben artık gülemiyorum öteki insanlar gibi eğlenemiyorum, karşı cinse bir şey hissedemiyorum tek düşündüğüm şey ansızın ölebileceğim gerçeği. Hiç gülemiyorum, kolay arkadaşlık kuramıyorum, samimi olamıyorum.Prof. bir yardım alabilecek maddiyata da sahip değilim. Ailemle ilişkilerim de düzelmez hoş düzelse de bir şey farketmez. Arkadaşlar, ben senlerdir hiçbir şey hissedemiyorum. Bunun bir çaresi var mıdır
Babadan ölesiye dayak yemek- lütfen okuyun
Cevapla