Vizcdan azabı çekmek

arkadaşlar sizden akıl almam gerek.

hikayeye en başından başlayacağım. sabırla okuyun lütfen hem içimi dökmeye hem de birilerinden akıl almaya ihtiyacım var.

ben küçükken ailem huzur doluydu.o evin içi bir cennet gibiydi. öyle samimi bir yer dünyada yoktu. anneme ölürcesine aşık bir babam ve ona sonsuz bağlılıkta bir annem vardı kardeşlerimle her gün farklı oyunlar oynar ve eğlenirdik ün boyu güldüğümüzü hala hatırlarım ama bunlara rağmen çok fakirdik bazen annemde ekmek parası olmazdı. ağlardı. bize göstermemek için uğraşırdı ama anlardık.ve küçükken çirkin bir kızdım . sınıftaki diğer kızlar benle hep dalga geçerdi.her ün her lanet gün. okulda susardım eve geldiğim an ağlamaya başlardım. anneme göstermeden yorganın altından.biz hasta olduğumuzda babam tüm şehri gezerdi ilaç bulmak için. sık sık elektrik ve suyumuz kesilirdi.hep başkalarını eskilerini giyerdik gururumuza dokunurdu ancak mecburduk. babam çok çalışırdı ama malesef durum buydu...allaha yalvarırdım geceleri ''lütfen allahım bize de para ver . herkese veriyorsun iyi olmayan insanlara bile biz senin sözünden çıkmıyoruz bize neden vermiyorsun ?'' derdim. babam hep arkamızdaydı. bizi hep korurdu. bakışlarından hem korkar hem mutlu olurduk. annem dünyanın en pamuk kalpli annesi ..şimdi yazarken ağlıyorum kaybettiğim şeylere.. zamanla zenginleşmeye başladık..son model telefonlar ve bir çok pahalı şey daha iyi bir ev falan.. büyüdükçe ben de artık eskisi gibi çirkin değildim. güzel ve zenin bir kızdım. çok iyi konuşabilen ve özgüveni yüksek kız -çevreden mükemmel görünen kız bendim işte-. ancak benim de özendiğim kişiler vardı asla olamayacağımı hissettiğim kişiler onlardan biriyle gördü bir gün annem .kötü bir şey yapmıyorduk ama annem fazla muhafazakar bir aileden geliyordu ve çok sinirlendi. ama babama söylemedi benden söz aldı bir daha onunla görüşmeyeceğime dair bir söz. tutamadım. sonrasında babam da öğrendi o annem den daha sakindi. hatta çok çok çok sakindi. bana beni korumaya çalıştığını üniyi bitirmeden böyle ilişkilerin içine girmenin beni ne kadar yıpratacağını ve beni korumak istediğini anlattı o gece babamın kucağında ağladım. ama yine sözümü tutamadım bu sefer çok zorladım ama olmadı. babam o kadar sakin değildi bu kez. telefonum elimden alındı neredeyse okuldan alınıyordum. dışarı tek başıma çıkmam yasaklandı.. babam annemi suçladı o ilk öğrendiğinde söylese böyle olmayacaktı diye düşündu annem de artık evin cehenneme dönmüş havasından agresif ve sinir dolu bir kadın oldu. ben o huzur dolu yuvayı bir cehenneme çevirdim . birbirini o kadar seven 2 kişi birbirinden uzak duruyor. bu aile dağılırsa benim yüzümden . kardeşlerim annesiz babasız kalırsa benim yüzümden şimdi ne yapacağım ben?