Aslında Herkes Gitti

Herkes gider mi? Herkes gider mi?

Söyle bana her şey biter mi?

Çok erken değil mi? Erken değil mi?

Söyle bana herkes gider mi?

Herkes gidiyormuş hiç gitmez dediklerimiz bile arkalarında güzel bir şeyde bırakmıyorlar bıraksalar kafi acı bırakıyorlar anı bırakıyorlar hüzün bırakıyorlar bu gitmek mi oluyor evet gidiyorlar önce alıştırıyorlar güzel bir şekilde sonra acımadan gidiyorlar hiç düşünmüyorlar geride bıraktıklarımız ne olur ne yaparlar diye işte bu onların bize attığı en büyük kazık alışmak yok diyoruz kimseye söz veriyoruz bir daha alışmıcaz diye kendimize ama öyle biri çıkıyor ki karşımıza verdiğimiz sözü unutuveriyoruz aslında kalan gitmiştir gidende zaten bu yüzden gitmiştir.

Çünkü tek bir hayatta herkes kendi hatıralarını toplamak için koyuldu yola. Birincil durum kendi hikâyendi. Ne zaman kendi hikâyenin olumlu/olumsuz yanlarında koşuşturmaya başladın, o zaman baktın ki bütün sevdiklerini bir çantaya atıp götüremiyorsun kendinle birlikte.

Birileri arkanda bıraktığın o hayat yolculuğunda tabela gibi kaldı. Ne zaman elini dizlerine koyup dinlenmek istesen arkandaki yolu ezber ettiren tabelalara teşekkür edersin. Çünkü geldiğin yolu iyi bellemek, giderken de temkinli davranmaya delalettir.

Küçücükken başladı kendi senaryon için yaptığın mücadele ama o zaman farkında değildin bile. Aklına gelir miydi aynı toprağı eşeleyerek oynadığın, günlerini, saatlerini harcadığın can arkadaşının o toprak karelerinden öteye gidemeyeceğini. Ölümüne kankayız denirdi ya hani. O kankanın adı neydi sahi? Kopa kopa bağlanırız bir şeylere. Birileri gelir ve gider.

Geriye kırpık kırpık hatıralar kalır. Kimini hatırlamazsın bile. Belki her gün aynı otobüse bindiğin ve en sevdiğin çocukluk arkadaşın hala seninle… Mavi pantolonundan ya da saçını çekişinden hatırladığın okul arkadaşın senin hayal ettiğin mevkide belki de.

İlk aşkına ne olmuştur acaba. Belki seni hiç unutmamıştır. Sence böyle bir ihtimal var mı hayatta. İlk aldığın aşk mektubu maniden oluşuyorsa ve biri sana değerli gördüğü (hac) yüzüğü hediye etmişse bu satırlardan hatırlar mı seni? Sahi hatırlasa dönüp de söyler mi bunu. Birileri tatlı kalır şıpsevdi sakızının kokusu gibi. Acaba bende kaldım mı dersin birilerinin aklında. Bunu derken bile hafızanda üç beş isim bile belirmez. Ne garip…

Bir yola çıktık hepimiz. Hiç fark etmeden öyle çok insan bıraktık ki geride. Kimisini çok sevdik. Kimini çok incittik. Kimi çok acıttı ama çok öğretti bu yüzden dönüp dönüp içimizden teşekkür ettik. Birileri de hiç gitmesin istedik. Öyle farkındaydık ki onların/ onun varlığının kattığı anlamdan. Yine de gitti…
Çok sevdin, minnet ettin, kıymet bildin ama yinede gitti… İşte böyle bir şey hayat kimseyi tutamazsın avucunda. Avucumda dediysem tam avuç içini kastettim. Orası yönetmeden yönetir…

Yalnızlık iyidir kendine kalırsın, kimseyi mutlu etmek için kendini parçalamazsın. İyi kötü düşe kalka yol alırsın, hem kendinin de kusuruna bakmazsın. Bir gün kendini terk etme korkusuyla yaşamazsın, bazen çok istesende kendini zaten bırakamazsın. Bir kuşun olur belki kedin ya da bir köpeğin ve ya hiç gerçekleşmeyeceğini bilsen de annen kadar güzel bir hayalin. Sonra kurduğun dünya da yaşar gidersin. Sevdiğin şarkılar vardır, biriktirdiğin şiirlerin ve düşünsene aşkın sonu kötü bilen bir masal…