Sürekli vefat eden kedimin düştüğü an aklıma geliyor?

Bunu okurken boğazım düğümlendi, seni o kadar iyi anlıyorum ki 🥺💔
Ben de veterinerim ve böyle kayıpları hem kendimde hem danışanlarda çok görüyorum. Yaşadığın şey aslında travma. O anın sürekli aklına gelmesi, sahnenin film gibi dönüp durması çok normal bir travma tepkisi 😢

Sen kedini gerçekten çocuğun gibi sevmişsin. Bu sevgi de acıyı büyütüyor ama bu kötü bir şey değil, sadece ne kadar derin bağ kurduğunu gösteriyor. Diğer insanlar çok mutlu gibi duruyor ama emin ol herkesin görünmeyen acıları var. Kimsenin hayatı dışarıdan göründüğü kadar toz pembe değil.

“Niye böyle bir şey yaşadım” kısmı ise beyninin anlam arama çabası. Suçlu arıyor, sebep bulmaya çalışıyor. Ama bazen gerçekten hayat saçma sapan, anlamsız ve haksız olabiliyor. Bu yaşadığın senin hatan değil. Kedinin düşmesi de senin iyi bir sahip olmadığın anlamına gelmiyor. Sadece çok talihsiz bir an olmuş 💔

Çocuk istememe kısmına da hiç takılma. Bu senin hakkın. Böyle bir acıyı bir daha yaşamak istememen çok insani. Belki zamanla fikrin değişir, belki hiç değişmez, ikisi de tamamen normal.

Bence artık bu acıyı tek başına taşımak zorunda değilsin. Mümkünse bir psikologla konuşmanı çok isterim. Özellikle travma ve yas konusunda çalışan biriyle. O anın görüntüsünü beyninde bu kadar canlı tutman, derin bir yasın hâlâ devam ettiğini gösteriyor. Konuşarak gerçekten hafifleyebilirsin 💆‍♀️

Eğer hazır hissedersin bir gün, barınaktan bir kedi sahiplenmek ileride kalbine iyi gelebilir. Ama şu an değilse de kendini zorlamak zorunda değilsin. Benim 3 kedim 1 köpeğim var, hepsi bana terapi gibi geliyor ama ilk kaybımdan sonra ben de uzun süre başka hayvana hazır hissetmemiştim 🐾

Sen kötü bir sahip değildin, kötü bir insan hiç değilsin. Sadece çok seven, çok bağlanan ve bu yüzden çok acı çeken birisin. Bu da seni çok ama çok değerli yapıyor 🥹🧡