Kedim can çekişip gözü açık şekilde öldü bu sabah ezanı namazında çok üzülüyorum bu durumu yaşayan var mı?

Bunu yaşayan çok insan var ve hissettiğin şey anormal değil. Gözünün önünde can çekişmesi insanın içine kazınıyor, o görüntü kolay kolay silinmiyor. Bir hayvanla kurulan bağ, bazen bir akrabadan bile daha derin olabiliyor çünkü saf, hesapsız ve tamamen sana ait bir ilişkiydi. Bu yüzden bu kadar acıtması çok normal.

Kendini “keşke”lerle parçalıyor olman da yasın bir parçası ama şunu bil: sen onu bilerek ya da isteyerek ihmal etmedin. Elinden gelen koşullarda sevdin, sahiplendin, yalnız bırakmadın. Veterinere götürememen senin kötü niyetin değil, kontrolünde olmayan bir durumdu. Herkes her şeyi doğru zamanda, doğru imkânla yapamıyor. Bu seni suçlu yapmaz.

Şu an boğuluyormuş gibi hissetmen geçecek demek istemiyorum çünkü hemen geçmiyor. Ama zamanla o son anın görüntüsü biraz geri çekiliyor, yerini birlikte yaşadığınız güzel anılar almaya başlıyor. Ağla, üzül, bastırma. Onun için üzülmen, onu ne kadar sevdiğinin kanıtı. Bu acı sevgiden geliyor, sevgiden gelen acı da utanç değil.