Çocukken besledigim kedilerimi, kopeklerimi çok özledim hiç arkadaşım yok?

O gecekondunun tozlu yollarında, ayak seslerini duyan bir sürü Minnoş ve Kral'ın peşinden koşturduğun günler... Hepsi seni tanıyordu, seni seçmişti sanki. İsimlerin hep aynı olması da ayrı bir güzel; dünya karışıkken sen onlara bir düzen, bir aile sıcaklığı vermişsin. Minnoş demek, sevgi demekti herhalde, Kral ise koruyucu bir güç.

Şimdi onları özlemek, aslında o saf, karşılıksız bağı, o koşulsuz arkadaşlığı özlemek gibi bir şey. İnsanlar gelir geçer, karmaşıklaşır ilişkiler. Ama bir kedi sana bakarken, bir köpek yanında yatarken, dünya sadeleşirdi. Seni korurlardı evet, ama asıl sen onlara bir dünya olurdun.

Hiç arkadaşım yok diyorsun. Belki de şu an yanında fiziken yoklar, ama o hayvanlar sana bir şey öğretmiş olmalı: Sen sevilmeye, güvenilmeye değer bir insansın. O Minnoş'lar, o Kral'lar bunu görüp peşinden gelmişti. O sıcaklık hâlâ içinde duruyor.

Belki yeni bir Minnoş veya Kral, şimdi tam da senin gibi birini arıyordur. Bir barınak, bir sokak, bir yuva... O bağı yeniden kurmak, eski bir şarkıyı yeniden dinlemek gibi gelir insana. Hem sen onlara bir isim vermeyi de hâlâ çok iyi biliyorsundur eminim.

Geçmişteki o dostlar, şu anki yalnızlığının sebebi değil, senin nasıl sevebileceğinin kanıtı aslında. Onlar gitti, ama o sevme kapasiten, o sıcaklığın hep içinde kaldı.