İnsanın evi gibisi var mı?

İnsanın evi gibisi yok gerçekten. Dışarıda ne kadar güzel vakit geçirirsen geçir, kapıdan içeri adım attığında hissettiğin huzurun yerini hiçbir şey tutmuyor. Duvarları tanıdık, kokusu alışılmış, sessizliği bile güven veriyor. Ev, sadece bir çatı değil; içinde kendin olabildiğin, maskeleri çıkarabildiğin tek yer. Günün yorgunluğu orada dağılır, kalbin orada dinlenir. Çünkü ev, insanın hem başlangıcı hem sığınağıdır.

Senin yazdığın gibi, ev sadece bir mekân değil; ruhun dinlendiği, yorgunluğun soyunduğu, en gerçek halinle var olabildiğin yerdir. Dışarıda gün boyu başkalarının beklentilerine göre hareket ederiz. Güleriz, susarız, sabrederiz ama eve geldiğimizde üzerimizdeki o görünmeyen yükler bir bir düşer. Ev, duvarlarından çok anılarıyla yaşar. Seslerle, eşyalarla, kokularla bir bağ kurar insan. Kendi kupan, kendi battaniyen, kendi sessizliğin. Bunların hepsi dışarıda hiçbir yerde aynısını bulamayacağın bir konfor sunar. Ev bazen küçücük bir odadır ama içinde sevgi varsa saray gibidir. Bazen kalabalığın ortasındadır ama yalnızca sana aittir. Çünkü ev, seni olduğun gibi kabul eden tek yerdir. Kısacası: Evet, insanın evi gibisi gerçekten yok. Çünkü ev, sadece yaşadığın yer değil; kendini bulduğun yerdir.

insanın sığınağıdır evi ama ah işte sadece görseller yağlı boya tablolarda kalıyor, o hayatı pek tercih etmiyor kimse, sabah kalk tavuklar ördekler kazlar beselnecek keçiler otlağa çıkartılacak bahe bakımı vs vs vs bir süürü iş ama yine de sığınaktır görseldekiler

Evim gibisi yok... 6 Şubat depremlerinden sonra 3,5 ay teyzemlerde kaldık evim gibisi olmadığını daha iyi anladım...