Çalışma fobimi nasıl yenebilirim, işe girme korkusunu nasıl aşarım?

Bence korkmana gerek yok. Ne yaptığını biliyorsan ve işini düzgün yapıyorsan, kimsenin seni kırmaya ya da emeğini küçümsemeye hakkı yok. İş hayatında asıl hedefin kendini geliştirmek, kariyerinde ilerlemek ve finansal özgürlüğüne doğru adım atmak olsun. Herkesi memnun etmeye çalıştığında kendi hedeflerin kolayca geri planda kalabiliyor.

Çalıştığın yerde yöneticin her zaman senin hakkını savunmayabilir. İyi yaptığın bir iş takdir edilmeyebilir, hak ettiğini düşündüğün maaşı ya da sana sözü verilen primi alamayabilirsin. Böyle şeyler insanın hevesini kırıyor. Yine de kendi hedeflerinden vazgeçme. Bugün edindiğin tecrübeler yarın daha iyi bir konuma gelmene, belki de kendi işini kurmana yardımcı olur. Bazı şeyleri yaşamadan öğrenemiyoruz. Zorluklar da zamanla ne istediğimizi, neye tahammül ettiğimizi ve nerede sınır koymamız gerektiğini gösteriyor.

Bir de benim iş hayatında çok yaptığım bir hata var. Birilerine yardım ederken kendi işimi ikinci plana attığım çok oldu. Bazen senin desteğinle başkasının işi öne çıkıyor ama senin katkın görünmüyor. Üstelik kendi işin gecikince, işi yetiştiremeyen kişi sen oluyorsun. O yüzden bence paylaşımcı olmanın da bir dengesi var. Elinden geldiğinde destek ol ama kendi sorumluluklarına ayırdığın zamanı da koru.

Çalışma arkadaşlarıyla ilişkilerde de benzer bir denge olduğunu düşünüyorum. Bazı insanlarla gerçekten kafa dengi olursun, iş dışında da görüşürsün. Bazılarıyla da ilişki iş yerinde bir selamla, bir sohbetle sınırlı kalır. Bu çok doğal. Benim tecrübeme göre samimiyeti akışına bırakmak ve gerektiğinde sınır koyabilmek insanı rahatlatıyor.

Ben bunları kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak söylüyorum. Bence en önemlisi, işini elinden geldiğince iyi yaparken kendi emeğinin değerini bilmek ve o emeğin seni nereye götürmesini istediğini unutmamak.
Korka ilk adımı at sonrası daha kolay olacak 💫☺️

Bir an önce bir yerden kabuğunu kırmalısın ponçik değilse bu 1 yıl olur 10 yıl ve hayat boyu böyle devam eder gider seni anlıyorum çekingen ürkek kendi İçine kapanık bir kızsın Anladığım kadarıyla eğitimin nedir bilmiyorum mesleğin nedir bilmiyorum ama küçük ya da büyük demeden bir an önce bir iş bulup kendi kabuğunu tırmalısın değilse sürekli Evden dışarıya çıkamayan bir insana dönüşürsün Ve dahası kendinden nefret eder bir hale gelirsin Asıl o zaman kaybedersin kendini

Biz bunu 11 yıldır gurbette yapıyoruz kimlerle ne tiplerle mücadele ettim işini hakkıyla yap vicdanın rahat olsun gerisini Allaha bırak emin ol o kadar bazen kolaylaştırıyor ki işini farketmiyorsun bile

Dışarıdan bakınca herkes işine çok hakimmiş gibi duruyor ama ilk gün herkesin eli ayağına dolaşıyor. Kimse senden ilk haftadan mucize beklemiyor, gözünde büyüttüğün kadar zor olmadığını başlayınca göreceksin

İş yapılıyor. Zaten içerideki insanlar özellikle yöneticilerin saçma kararları işi bozuyor. Girip çalışırsın emin ol 1 haftada açılırsın. Gözünde büyüttüğün gibi bir şey değil.

Hayatında hiç çalışmadin mi? Basit bir işten başla fırıncı tezgahtarligi gibi. Ordan ordan basamakları atlarsin

Mesela vasifiz isten bahsediyorsan beklentin az olsun. Birde girdigin iste sonsuz calismak zorunda degilsin. Burdaki mesele iş degil cekingenlik.

Ben de senin gibiydim. Sonra işe başladım. Hayatımda yaptığım ilk işti. Markete girdim. Özgüvenim artsın diye. Sonra insanlarla iletişimim arttı. Ha kötü insan var mıdır , her yerde vardır. Ama bir yerden başlamadan bu korkuyu atlatamazsın.