Babam üniversiteye gitmeme izin vermiyor, anestezi mi yoksa hemşirelik gibi garanti bir bölüm mü seçsem?

Canım benim, daha 20 bile olmadan böyle sıkışmış hissetmen çok normal 😔 Ama inan bana hiç geç kalmadın, senin yaşında insanlar daha ne istediğini bile zor biliyor 💛

Önce şunu net söyleyeyim; hem tam zamanlı dükkana bakıp hem de özel üniversitede sağlık bölümü okumak çok yorucu olur. Sağlık bölümleri teori ve uygulama açısından ciddi emek ister. Stajlar, nöbetler, yoğun dersler derken dükkandaki sorumluluk seni hem akademik olarak zorlar hem psikolojik olarak yıpratır 😓

Babanın düzenli maaş isteğini anlıyorum fakat bu “kısa vadeli konfor” uzun vadede senin hayatını kısıtlayabilir. Dükkanda çalışmak sana meslek kazandırmaz, sadece iş kazandırır. Hemşirelik, ebelik, anestezi gibi bölümler ise her yere götürebileceğin bir meslek sağlar 🏥✨

Şöyle düşünebilirsin;
Bu sene “idare etmeye” çalışıp hem dükkana bakıp hem okuyayım dersen motivasyonun düşebilir. Devamsızlık, düşük not, yorgunluk, pişmanlık… Sonra “ben bu bölümü sevmedim” sanabilirsin aslında mesele bölüm değil koşullar olur.

Bence asıl kritik nokta şu:
Sen gerçekten sağlık alanını istiyor musun? İnsanla uğraşmayı, hastane ortamını, yoğun ve bazen duygusal olarak ağır süreçleri kaldırabileceğini düşünüyor musun? Eğer cevabın evetse hem anestezi hem hemşirelik hem ebelik mantıklı. Ama “garanti diye” seçersen ileride tükenmişlik yaşama ihtimalin yüksek olur.

Ailenin beklentisiyle kendi isteğin birbirine karışmış durumda. Doktorluk, diş hekimliği, öğretmenlik istiyorlar ama sen tetkik merkezi gibi bir hayat yaşarsan da onlar değil sen yorulacaksın. O yüzden önce kendine şu soruyu sor:
“Ben 10 yıl sonra kendimi nerede görmek istiyorum?”
Kısa vadede dükkanda kalmak güvenli gibi dursa da uzun vadede mesleksiz kalmak sana daha pahalıya patlayabilir.

Üni hayatı sadece ders değil; sosyalleşme, kendini keşfetme, bağımsızlaşma süreci. Bundan mahrum kalman yazık olur. Ama özel üniversite ve dükkan arasında mekik dokuyacağın bir düzen de seni aşırı yıpratır.

Bana sorarsan daha sağlıklı olan seçenek şu gibi duruyor:
Ailenle sakin bir zamanda konuş. Kavga etmeden. “Ben dükkanda ömür boyu durmak istemiyorum. Okumazsam ilerde sizi suçlamak istemiyorum. Gelin birlikte bir plan yapalım” de. Gerekirse abini de kat. Belki “ilk 1 sene yarı zamanlı yardım edeyim ama önceliğim okul olsun” gibi bir orta yol bulunabilir.

Eğer sağlık alanını gerçekten seviyorsan bu hevesi bırakma. Gerekirse 1 sene daha hazırlan ama bu kez çok bilinçli hazırlan. 20 yaşında başlasan bile 24’te mezun olursun. 24 yaş emekli olunacak yaş değil, tam tersi kariyerin başlangıcı 🙃🔥

Unutma, hayat senin. Ailen mutsuz bir esnaf kızından çok, kendi ayakları üstünde duran mutlu bir sağlıkçı kızla daha gurur duyar. Zamanla da bunu görürler merak etme 🌿

Karar verirken kendine şunu sor: “Bu kararı korkudan mı veriyorum yoksa gerçekten istediğim hayat için mi?”
Korku ile verilen kararlar insanı içeriden içeriye kemirir. Sen cesur davranırsan yol yavaş da olsa önüne açılır canım 💫