Üniversitede toksik arkadaşlık mı yaşıyorum, yoksa ben mi abartıyorum?

3 senedir aynı üniversitedeyiz ama arkadaşımın bana karşı davranışlarını çözemedim, sizce ben mi abartıyorum?

Hiçbir zaman bana içini açtığını görmedim, not çıktısı alırken wp'de adımı gördüm resmiyete dökmüş. Olabilir ama başta emoji vs vardı o yüzden buna takıldım. Sınıfta da bir kıza cicili bicili şeyler eklemiş, neyse. Hep ben not paylaşıyorum belki işine yarar diye. Beklemiyorum zaten ondan, not, benim notlarım iyidir. 10₺'nin lafını ediyor şakasız bakın. Mesela bir nakit lazım 10₺ yardım ettin Allaaah bittin yani. İnsan kötü hissediyor. Sınavlardan sonra stresini bana yansıtıyor, “sen zaten yapmışsındır” gibi şeyler söylüyor. Ama kendi sınavı iyi geçince keyfi yerinde oluyor.

Bir keresinde quiz sırasında ona kopya vermeye çalıştım, beni duymadı diye herkesin içinde çocuk gibi kopya vermemekle suçladı. Hatta ağladı? :D O günden sonra biraz mesafe koydum ama tamamen de kopmadım. Yine de onu gördükçe içten içe bu duruma sinir olmaya başladım.

Bir gün derse 1 saat geç kaldım, bana “ben seni zaten sınıfta sanıyordum” dedi. Yakın arkadaşsak bir mesaj atmak bu kadar zor olmamalı diye düşünüyorum. Zaten 3 senedir tek muhabbetimiz okul üzerine.

Ben de artık başka arkadaşlarımla daha çok vakit geçiriyorum ve onunla arama mesafe koydum. Ama bazen bana kendimi suçlu hissettiriyor. Konuşurken göz teması bile kurmuyor. Son vize haftamda otururken bir bahane bulup başka arkadaşımın yanına geçtim sırf bu yüzden. Mantıklı düşününce suçum olmadığını biliyorum ama anksiyetem yüzünden çok düşünüyorum. Kalp kırmak istemiyorum çünkü.

Sizce bu durumda ben mi haksızım, yoksa bu arkadaşlık normal mi? Sürdüremeyeceğim kesin. Kaliteli yalnızlık kuru kalabalıktan iyidir. 2. üniversitem bu arada bu benim. İlk hayat dersi değil. Ama amacını anlamış değilim