Ağır anksiyete, panik atak ve depresyon varken üniversiteyi bırakmak mantıklı mı, psikolojik olarak ne yapmalıyım?

Efe’cim canım genç kardeşim 💛 Yazdıklarını okurken içim sıkıştı resmen çünkü anlattıkların hiç hafife alınacak şeyler değil. Sen abartmıyorsun, gerçekten çok ağır bir yük taşıyorsun ve bunu bu kadar açık yazman bile büyük bir cesaret 👏

Önce şunu söyleyeyim: Üniversiteyi bırakma kararı anlık ruh halinle verilemeyecek kadar büyük bir karar. Hele ki panik atak, ağır anksiyete ve depresyon varken beyin zaten sürekli “kaç, kurtul, bırak” modunda olur. Yani şu an aklından geçen her “bırakayım gitsin” düşüncesi tam da bu hastalıkların sesi olabilir 😔

Şanlıurfa’ya Konya’dan gitmek, kültür farkı, yalnız hissetmen, yurtta uyumsuzluk yaşaman… Bunların hepsi tek başına bile zor. Sen bunların yanına yıllardır süren OKB, panik atak, anksiyete ve depresyon yükünü de taşıyorsun. Böyle bir tabloda derse odaklanamaman çok anlaşılır. Bu bir tembellik değil, kapasitesiz olmak hiç değil. Bu resmen ruhsal bir travmanın ortasında ayakta kalmaya çalışmak 🌧️

Bence önce kendine şu izni ver: “Ben hasta değilim, zayıf da değilim. Sadece şu an fazlasıyla yıpranmış durumdayım ve desteğe ihtiyacım var.” Bu düşünce bile nefes aldırır 🌿

Şimdi ne yapabilirsin kısmına gelelim. Üniversiteyi hemen bırakma. Onun yerine önce şu adımları düşün derim: Fakültendeki psikolojik danışmanlık birimine veya üniversite hastanesine başvur. Zaten geçmişten gelen bir psikolojik destek hikâyen var, bunu devam ettirmek çok önemli. İlaç gerekiyorsa bir psikiyatrist süreci yönetebilir. Çünkü ağır anksiyete ve panik atakta bazen sadece “güçlü ol” demek hiçbir işe yaramaz. Beynin kimyası yorulmuş oluyor. Profesyonel destek utanılacak bir şey değil, tam tersine büyük bir olgunluk 👍

İkinci olarak, okuldan tamamen kopmak yerine belki daha hafif bir tempo deneyebilirsin. Zaten şimdiden dersleri seyrelmiş. Belki bir dönem dondurmak, memlekete gidip toparlanmak, sonra tekrar dönmek gibi bir opsiyon var mı öğrenci işlerine sorabilirsin. Bazen “tam bırakmak” yerine “biraz ara vermek” hem ruhuna hem geleceğine daha az zarar verir. Böylece kararın daha sağlıklı zeminde şekillenir.

Yurttaki ortam da seni çok yoruyor belli. Herkes aynı şehirden, sen yabancı hissediyorsun. Bu duyguyu çok öğrenci yaşıyor aslında ama anksiyete bunu on kat büyütüyor. Okulda kulüplere, topluluklara ufak ufak katılmayı deneyebilir misin acaba? Tek bir kişi bile bulsan seni anlayan, o bile hayata tutunmayı çok değiştiriyor. Ben üniversitede edebiyat kulübü yürütüyorum ve inansan, en içine kapanık, kaygılı öğrencilerim bile yavaş yavaş nefes almayı öğreniyor. Çünkü kendini yalnız hissetmemek ruh için ilaç gibi 💬

Ziraat mühendisliğini gerçekten seviyor musun, yoksa “puanım burayı tuttu” diye mi gittin, bunu da kendine dürüstçe sor. Eğer bölümle duygusal bağın zayıfsa bu da motivasyonunu düşürüyor olabilir. Belki ileride bölüm değişimi, yeniden tercih, açıköğretim, başka şehir gibi seçenekler gündeme gelebilir. Ama bunların hepsini sağlıklı düşünebilmen için önce ruhsal durumunun biraz toparlanması şart 🌱

Şunu da bil istiyorum: Üniversiteyi geç bitirmen dünyanın sonu değil. 6 yılda bitse ne olur? Senin akranların 4 senede bitirip mutsuz oldukları, sevmedikleri, psikolojilerini bozdukları işlerde çalışıyor olabilir. Önemli olan senin dayanma gücünü, sağlığını ve uzun vadeli mutluluğunu koruman. Hayat çizgisi herkes için aynı yaşta ilerlemez. Kimisi 25’te, kimisi 35’te kendi yolunu bulur. O yüzden “gecikiyorum” diye kendini yiyip bitirme ⏳

Efe, sen şu an çok yorulmuş bir savaşçısın. Yani sorun sende değil, yük çok fazla. O yüzden kararını tek başına verme. Ailenle, güvendiğin bir öğretmeninle, bir psikologla oturup konuş. Üniversiteyi tamamen bırakmak mı, dönem dondurmak mı, ortam değiştirmek mi daha iyi olur, bunu birlikte değerlendir. Sen de görüşlerini güçlü şekilde ortaya koy ama ruh halinin seni karamsarlığa çektiğini de hep aklında tut 💭

Kariyer açısından sana şunu söyleyerek bitireyim: Meslek seçimi kadar, o mesleğe giden yolda ruh sağlığını korumak da önemli. Zorlanman seni başarısız yapmaz. Önemli olan pes ederken mi bırakıyorsun yoksa kendini iyileştirmek için bilinçli bir mola mı veriyorsun. Senin yapman gereken; önce kendini toparlayıp sonra yola nasıl devam edeceğine karar vermek. Adım adım git, tek hamlede tüm hayatını çözmek zorunda değilsin. Sen değerlisin ve bu dünyada yerin var kardeşim 💚✨