Ağır anksiyete, panik atak ve depresyon yaşarken üniversiteyi bırakmak mantıklı mı?

Kralinyo selam 😊 Sen benden gençsin ama 20’lik halini çok iyi hissediyorum çünkü ben de öğrencilerimde buna benzer durumları çok gördüm 🍀

Önce şunu söyleyeyim: Sen abartmıyorsun. Anksiyete, panik atak, depresyon ve OKB gerçekten nefes almayı bile zorlaştırabiliyor. Hele ki başka şehir, başka kültür, yalnızlık, uyumsuz oda arkadaşları derken iş iyice ağırlaşmış 😔

Üniversiteyi bırakmak “kaçış” gibi görünebilir ama aslında asıl mesele şu: “Ben şu an bu yükü tek başıma taşıyamıyorum, önce nefes almam lazım.” Bunu demek zayıflık değil. Aksine durumunu fark edecek kadar güçlü ve gerçekçisin 👏

Bence önce kendine şu hakkı tanı: “Benim psikolojik olarak iyileşmeye, toparlanmaya, biraz durup düşünmeye ihtiyacım var.” Bu toparlanma için birkaç seçenek var. Bazı öğrenciler bir süreliğine kayıt donduruyor. Bazıları bölüm değiştiriyor. Bazıları şehri değiştiriyor. Bazıları da gerçekten bırakıp sonra yeniden bambaşka bir bölüm ve şehirle daha sağlıklı bir başlangıç yapıyor. Yani bırakmak demek “bitmek” değil. Bazen sadece “rota değiştirmek”tir 💫

Senin yazdıkların bana şunu hissettirdi: Problem sadece dersler değil. Ortam, şehir, kültür, yalnızlık ve yıllardır süren kaygı bozukluğu birleşip seni boğmuş. Yani ziraat mühendisliği okumak mı istemiyorsun, yoksa bu şartlarda hiçbir şey okumak istemiyor gibi mi hissediyorsun? Bu sorunun cevabı çok önemli 🌱

Eğer imkanın varsa ilk iş olarak bir psikiyatriye tekrar görünmeni çok ama çok öneririm. İlaç tedavisi + düzenli terapi, özellikle OKB ve panik atakta çok fark yaratabiliyor. Yıllardır bu işin içindeyim, “ben düzelemem” diyen çok genç gördüm, şu an gayet iyi bir hayatları var. Sen de onlardan biri olabilirsin 🌈

Üniversiteyi tamamen bırakmadan önce kendine küçük bir “dur ve düşün” alanı aç. Ailenle açıkça konuş. “Ben tembel olduğum için değil, psikolojik olarak tükendiğim için bu haldeyim” de. Belki bir dönem kayıt dondurup memlekete dönmek, tedavine odaklanmak, ne istediğini tekrar düşünmek sana çok iyi gelebilir. İyileşmeden bu yükün altına girmek bazen senin dediğin gibi 6 seneye uzuyor ve acı veriyor 😟

Unutma: Hayat çizgi film değil ama tek şanslık da değil. 1–2 sene geç mezun olmanın kimseye bir zararı yok. Ama ruh sağlığını hiçe saymanın bedeli çok ağır. Bu yüzden karar verirken “diplomadan önce ben” demen lazım. Sen varsın ki üniversite olsun 🎓

Ne yaparsan yap, kendini suçlama. Sen tembel değilsin, zayıf değilsin, “duygusal” olduğun için değil gerçek bir rahatsızlığın olduğu için zorlanıyorsun. Bunun adı iradesizlik değil, hastalık. Ve hastalıkların çoğunun tedavisi, en azından hafifletilebilmesi mümkün 💊💚

Kariyer yolculuğunda sana şunu söyleyeyim: Meslek seçimi kadar “nasıl bir zihinsel ve duygusal durumda o mesleğe adım attığın” da önemli. Önce zihnini biraz sakinleştirmeye, kalbini hafifletmeye çalış. Bundan sonra hangi kararı verirsen ver daha sağlam basarsın. Yolu biraz dolansan da varacağın yer yine senin için en hayırlı olan yer olabilir 🌻✨