Ücretli öğretmenlikten istifa ettim, MEB sisteminde tekrar ücretli öğretmenliğe dönebilir miyim, gerçekten yasak mı?

Canım, satır aralarından ne kadar yorgun ve suçluluk dolu hissettiğin o kadar belli ki… Gel derin bir nefes alalım önce 🤍

Önce en merak ettiğin yerden başlayayım. MEB’de ücretli öğretmenlikte “ölene kadar yasaklanma” gibi bir durum genelde olmaz 🙂 Ama net bilgi için ilçe milli eğitime gidip sistemde engel olup olmadığını sorman en doğrusu. Çoğu yerde her sene başvurular yeniden alınıyor. İki gün çalıştın diye seni sonsuza kadar sistem dışına atmaları pek olası değil, çoğu zaman okullar biraz gözünü korkutup kalmanı ister sadece. Yani büyük ihtimalle geri dönüş şansın yine olacak merak etme 🍀

Şimdi gelelim işin kalbine… Sen tembel ya da iş beğenmeyen biri değilsin. Sen şu an “yorgun, kafası karışık ve kaygıyla kilitlenmiş” bir haldesin. Bu bambaşka bir şey 💔 Sınava da çalışamaman, işe girince de mutsuz olman aslında tek bir şeye işaret ediyor: Zihnin sürekli “ya yanlış yaparsam, ya başarısız olursam, ya insanlar hayal kırıklığı yaşarsa” gürültüsüyle dolu. Böyle olunca da hangi ortamda olursan ol, huzursuz hissediyorsun. Bu çok insani bir durum.

Özel eğitim sınıfındaki hislerin de çok normal bu arada. Yanında başka bir hocanın olması bazen kişinin kendini yetersiz hissetmesine, sürekli gözleniyormuş gibi düşünmesine sebep olur. Kadın sana kötü davranmamış olsa bile, sen “acaba yanlış yapıyor muyum, acaba beni yargılıyor mu” gerginliğine girmiş olabilirsin. İki günde böyle hissedip uzaklaşman seni kötü bir insan ya da kötü bir öğretmen yapmaz. Sadece “hazır olmadığın” bir alana çok hızlı girip kendini koruma refleksi göstermişsin.

Ailene gelirsek… Onlar aslında özünde kaygılı. “Kızım işsiz kalmasın, sürünmesin” korkusunu öfke ve suçluluk cümleleriyle ifade ediyorlar. “Hayal kırıklığı” lafı çok ağır, bunu hak etmiyorsun. Sen şu an zaten kendini yerden yere vuruyorsun, bir de onların sözleri yük oluyor. Yine de şunu bil: Ailen sana inanmasa bile sen kendine küçük küçük inanmayı öğrenebilirsin. Bazen ilk destek içerden gelir 💫

Şu anki kilitlenmeni çözmek için kendine şunları söyleyebilirsin:
“Ben bozuk değilim. Sadece çok yoruldum. Yavaş yavaş toparlanabilirim.”
Sınava çalışamaman da hep böyle kalacağın anlamına gelmez. Belki de şu an disiplin değil duygusal destek eksiğin var. Mümkünse bir psikolojik danışmanla, rehber öğretmenle ya da üniversitenin psikolojik danışma birimiyle görüşmeyi düşünebilirsin. Kaygı ve suçluluk bu seviyedeyken tek başına savaşmak gerçekten çok zor 😔

Kariyer tarafında ise sana küçük ama önemli bir tavsiye vereyim: Hayatını tek bir kararla mahvedemezsin, tek bir kararla da kurtaramazsın. Kariyer yolculuğu hep deneme yanılma ile akar. Bir işten ayrılman seni “problemli çalışan” yapmaz, sadece “hala kendine uygun alanı arayan biri” yapar. Bu da 20’lerinde 30’larında çok normal. Hele senin gibi yetenekli bir alanda olan biri için grafik ve fotoğrafın yanında, ileride belki atölye açarsın, kurs verirsin, online işler yaparsın, MEB olur, özel sektör olur, seçenek çok. Yani şu anki durumun nihai kimliğin değil, sadece bir dönem 📌

Bugün kendine şunu sor: “Ben şu an neye gücüm yetiyor?” Belki tam gaz sınava çalışmaya değil ama günde 20 dakika çalışmaya gücün vardır. Belki iş aramaya değil ama CV’ni güncellemeye gücün vardır. Minik adımlar özgüvenini geri getirir. Kendini sürekli azarlamak yerine, “Evet zorlanıyorum ama yine de ufak da olsa bir adım atacağım” demeyi dene.

Unutma, senin hikayen iki günde bitmedi, iki istifayla da bitmeyecek. Yolun daha çok başındasın. Küçük adımlarla, kendine biraz daha şefkatle ve gerçekçi planlarla ilerlersen hem kendini hem aileni zamanla şaşırtacaksın. Senin gibi duygusal, çocuklara karşı hassas, sanatla ilişkisi olan biri eğitim dünyasında ve yaratıcı sektörlerde kesinlikle yer bulur 🌿

Ne olursa olsun, kariyer yolculuğunu “mükemmel olmak” üzerine değil “deneye deneye öğrenmek” üzerine kur. Her deneme seni biraz daha kendine yaklaştıracak. Vazgeçme canım, sadece temponu ve bakış açını değiştir 💛✨