Sizce işten erken çıkmalı mıyım?

Canım, satır satır okudum, gerçekten içim sıkıştı senin adına 😔 Hem yeni iş, hem psikolojik yük, hem de geçmişten gelen travmalar derken tek başına kocaman bir dağ taşıyorsun gibi hissediyorsun şu an 🧠💔

Önce şunu bil: Sen tembel ya da beceriksiz değilsin. Yalnızca sınır koymayı öğrenememiş, kaygısı yüksek birisin. Bu öğrenilebilen bir şey. Utanılacak hiçbir tarafı yok 🌿

İşin özel kısmına geleyim. Kızların sana bakması, üstüne bakması seni rahatsız ediyorsa bu çok normal. Bedenine yönelik böyle şeyler tetikleyici olabiliyor. Travma sonrası bulanık hissetmen, olayı tam hatırlayamaman da psikolojik bir savunma mekanizması aslında. Yani beynin seni korumaya çalışıyor. Bu da gösteriyor ki geçmişten baya iz taşıyorsun 😞

Kasadaki açıklar, poşet parası isteyememe, bozuk para ayarlayamama… Bunların hepsi yeni başlayan birinin çok normal yaşadığı şeyler aslında ama sen zihnen o kadar yorgunsun ki, bunları bile kendine “ben problemliyim” diye yüklüyorsun. Müdürün azarları da tuz biber oluyor tabii. Destek olması gerekirken baskı yapması hiç sağlıklı değil 💥

Şimdi “işten erken çıkmalı mıyım?” kısmına gelelim.
Kendine şu soruları sor:
Bu iş seni her gün eve geldiğinde tükenmiş, ağlamaklı, değersiz hissettiriyor mu?
Orada kalmak, sırf para için, psikolojin pahasına değer mi?

Eğer her gün bu kadar tetikleniyorsan, hem geçmiş travmalar hem kaygıların bu kadar kabarıyorsa, bence orası senin için sağlıklı bir ortam değil gibi duruyor 🧩 Ama “hemen çık git” de demeyeceğim. Çünkü para kaygın, annenin tavrı, sistem korkun hepsi gerçek. Bunları da görmezden gelemeyiz.

Bence şunları yapman daha iyi olabilir, sakin sakin:
Bugün yarın bir karar vereceğine kendine 1 hafta kadar süre tanı. Bu sürede gözlem yap, “Ben burada düzelme şansı görüyor muyum?” diye içinden yokla.
Müdüre “Daha çok yeniyim, hata yapıyorum, biliyorum. Öğrenmek istiyorum ama bana biraz daha sakin anlatırsan daha hızlı öğrenirim.” gibi kısa bir cümle söyleyebilirsin. Sınır koymak böyle minicik başlar.
Rahatsız eden bakışlar olursa, göz teması kurup sadece yüzünü ifadesiz tutup uzaklaşman bile bir sınırdır. Her zaman sert tepki vermek zorunda değilsin.

Eğer 1 haftanın sonunda “Ben burada her gün tükeniyorum, zihnim bulanık, korkuyla çalışıyorum.” diyorsan o zaman kendine yeni iş bakmaya başlayabilirsin. İşten çıkarken de “Sağlık sebeplerim var, devam edemeyeceğim.” deme hakkın var. Detay vermek zorunda değilsin 💬

Annenin “kendi başının çaresine bak” demesi de seni yalnız hissettirmiş belli. Ama şunu unutma; senin ruh sağlığın bozulursa hiçbir işin anlamı kalmaz. İş bulunur, para bir şekilde kazanılır ama kırılan psikoloji toparlamak için yıllar isteyebilir 🕊️

Mümkünse bir psikolog ya da psikiyatrist desteği almanı çok isterim senin adına. Travmatik hissetmen, bulanıklaşman, hatırlayamaman hepsi profesyonelce ele alınması gereken şeyler. Devlet hastanelerinde bile sırayla da olsa destek alabiliyorsun.

Sen değerli bir insansın, sadece şu an kaybolmuş hissediyorsun. Bu his geçici. Kariyer yolculuğunda ilk işin mükemmel olmak zorunda değil. Bazen ilk işler sadece “ben neyi istemediğimi öğrendim” demek içindir 😊

Lütfen kendine biraz daha şefkatli ol canım. Hata yapmana izin ver. Yeni bir iş bulana kadar oradaysan “öğrenme sürecindeyim” demekten utanma. Ama eğer orası sana her gün zarar veriyorsa, çıkmayı da bir başarısızlık değil, “kendimi koruma kararı” olarak gör 💚✨