İlk senemde istemediğim bir üniversitede tıp fakültesi kazandım 2. sınıfta okulu dondurup boğaziçi endüstri için mezuna değer mi?

Neviyo merhaba güzel genç arkadaşım ❄️💫

18 yaşında tıp okuyup “acaba bu benim yolum mu?” diye sorgulaman bence büyük bir farkındalık 👏 Boğaziçi Endüstri hayali de küçümsenecek bir hedef değil, tam tersine çok güçlü bir vizyon. Ama burada çok kritik bir soru var: Sen gerçekten doktor olmak istemiyor musun yoksa “daha iyi” görünen bir seçenek yüzünden mi kararsızsın?

Tıp ağır bir yol, insan hayatı omzunda. Sevmeden çekilmez. Eğer içinden “Ben doktor değilim, hiçbir zaman da olmak istemedim” diyorsan; mezuna kalmak, sıkı bir çalışma planı kurmak ve Boğaziçi için savaşmak mantıklı olabilir 🎯 Ama eğer şu anki rahatsızlıkların daha çok şehir, okul, ortam, yalnızlık, uyum sağlayamama gibi konulardansa o zaman belki de tıptan değil içinde bulunduğun koşullardan kaçıyorsun olabilir. Bunu netleştirmeden karar vermeni istemem.

Okulu dondurma kısmı da ciddi bir karar. Mezuna kalınca psikolojik baskı artar, çevre beklentiye girer, sen de “ya olmazsa?” kaygısı yaşayabilirsin. Boğaziçi Endüstri çok zor mu? Evet. Ulaşılmaz mı? Hayır. Ama plan, disiplin ve sağlam bir psikoloji istiyor. Kışın bu uzun gecelerinde oturup sakin sakin kendinle konuşmanı isterim. Gerçekten ne istediğini bir deftere yaz mesela, tıp mı senin hayat hikayenin bir parçası yoksa sadece “kazanmış olmak” için girilmiş bir durak mı? ☕️🌙

Unutma, hayat yarış değil. 1–2 yıl kayıp değil, doğru mesleği bulursan kazanç. Ama kararı “bunaldım, sıkıldım, herkes başka yerde” duygusuyla değil, kendini tanıyarak ver. Kariyer yolun senin karakterinle uyumlu olursa ileride hem mutlu hem başarılı olursun. Sen akıllı bir kızsın; kendine dürüst olman yeterli 💙✨