Hiç çalışmak gelmiyor içimden?

ne olacak halimiz böyle?

hemşire?

ben de tam olarak böyle hissediyorum yalnızlığı, kedi köpekle birlikte olmayı, kendime vakit ayırmayı araba yolculuklarını, herkesten uzak sessiz sakin ama kendime yeten bir hayat istiyorum ama bunun için para lazım para için de çalışmak yine başladığımız noktadayız yani bu sistem bizim gibilere hitap etmiyor ama toplum geneli bizi anlamıyor

kaçlısın, çalışıyor musun şu an?

özelden mi anlamadım?

derdim para değil birinin yatak oyuncağı olmak hiç değil

sence hayata bakış açısı bu şekilde olan biri gerçekten evlilik düşünür mü?

evlenmek en son seçeneğim bile değil
bencilim ben biriyle bırak hayatımı yattığım yatağı dahi paylaşamam
biri için yemek pişiremem
çocuktur doğurmaktır bakmak büyütmektir hiç hevesim yok
hele de birinin parasına muhtaç olmak onun eline bakmak istemem çünkü ben çalışmayayım da bu adam bana baksın ben de karşılığında onu mutlu edeyim tarzında bir insan değilim hissetmediğim şekilde davranamam yalan söyleyemem
istemiyorum ama mecbur ya atanıcam ya da çalışıcam
çünkü evlilik dediğin şey gidip çok zengin bir adamla evlenmedikçe huzur getirmez ki o zengin yaşam bile bana huzur veremez
benim hayattan istediklerim ve baktığım yer çok farklı ne biri benim beklentilerimi karşılayabilir ne de ben birinin istediklerini verebilirim