Küçüklüğümden beri zorbalık gördüğüm için özgüvenimi kaybettim?

164, 56 kilo ortalama sayilabilecek bir tipim. Küçüklüğümden beri birçok yaş grubundan zorbalik gördüğüm için kendimi asla beğenmiyorum. Burnum, gözlerim , dişlerim... Hadi küçük yaştayken (ilkokul falan) akranlarımı bir nebze anlarım o zaman bunun yanlis oldugunu bilmiyorlardı (ben o zaman dahi kimseye zorbalik yapmiyordum da neyse) yaşca büyük insanlar da bunu yapınca özgüveni bir daha kazanamiyorsun. Ortaokulda ingilizce ögretmenimin herkesin içinde benimle alay ettiğini bilirim. 8 sene once gözlük takmaya başladım, hevesliydim. Bir arkadaşım ıyy bu ne diyip güldü hala ev dışında bir yerde takmıyorum mesela. 6. Sınıfta düşüp bayılmıştım dişim kökünden cikip bazilari kırılmıştı senelerce tedavi gordum , ertesi gün okulda kirik disimle vampir diye dalga gecmislerdi. Lisede bir kız beni kitaptan bir canavar karakterine benzetmişti (normlara gore onun da dalga gecilecek bir suru yeri vardi ama ben bunu yapmayi asla secmedim). Bir çocuk bana "bir sey diycem ama darılma, burnun çok garip" demisti. Halbu ki sekil olarak gayet normal bir burnum var sadece biraz büyük. O an beni savunan kiz arkadaşımı hiç unutmuyorum. Konuşmuyoruz ama hatırladikça teşekkür ediyorum içimden. Okulda uno oynarken bir cocuk beni kötü bir siyasi kadına benzetmisti herkesin içinde. Şimdi etrafimda daha olgun insanlar var, cogu zaman iltifat ediyorlar , guzel oldugumu soyluyorlar, eşek gözlü maşallah falan diyorlar mesela ama ben bunlara inanamiyorum bir türlü. Bir fotograf çekiliyorum kırk yılda bir , bu sanki güzel diyorum sonra shopla göz altlarimi kapatirken burnumu kucultmeye calisirken buluyorum kendimi. Instagramim ölü gibi mesela, en son 2020de foto atmisim. Kardeşim bazen şakalaşıyo benimle , ev halimle veya uyandigim halimle falan. Alınmamış gibi yapıyorum ama ona bile alınıyorum. Ciddi olmadığını bildigim halde. Böyle böyle o kadar çok şey var ki... Işe başlayacagım bir yerde, sırf gözlük takmamak için lens almayı düşünüyorum mesela şu an.