Mezun oldum, üniversiteye hazırlanıyorum. Ailem yıllardır çalış diye baskı yapıyor. Kim haklı?

Bende 19 yaşında mezun biriyim. Çok haklısın ve inan seni anlıyorum. Öncelikle kendimden örnek vermek istiyorum benim ailem kitap 10 tl dahi olsa "aman cebimden para çıkmasın" Düşüncesinde. Saın para harcama kafası. Dershaneye gitmek istedim izin vermediler. Herkes ders çalısmaya basladığı sırada benim telefonum bozuldu ve almadılar mecburen çalıstım ve kendim aldım. Kıyafet falan konusunda da bu böyle çalış al diyorlar seninkiler gibi. Mesela ben yapamadım bu yıl olmadı çalısamadım sürekli para düşündüm şimdi de iki yıllık üniversite düşünüyorum kimse bana destek olmadı ailem kitap almak için harcadığı paranın bile lafını yaptı ki ben ayt kitabı almadım bile her dersten de birer kitabım var. Ben bi kızım bildiğin üzre kızların hep bir sürü kıyafeti malzemesi bakım şeyleri olur. Benim yok kendimi ezik hissediyorum mesela 3 tane kot pantolonum var başka yok 1 eşofmanım bir tane de taytım var. 5 tişörtüm 3 swetim 5 kazağım var tamamen bundan ibaret. Bakım desen elimden geldiğince yapıyorum ama param yok yetmiyo. Yani seni çok iyi anlıyorum. Ben pantolon almam lazım dediğimde bana çıkarıp 100 tl veriyor dalga geçer gibi. Bende hep aynı şeyleri giyip duruyorum mecburen bu çok zoruma gidiyor mesela yaşıtlarım böyle değil bir giydiğini bir daha giymezken. Sadece bunlar değil tabi psikolojik olarak da öyle. Nedenini anlamıyorum ama benim ailemde para vermezler ama paralaeı var biliyorum başka başka şeylere paralar harcanır altınlar alınır ama bana kitap parası verilmez. Verilen harçlığın yetmediğini söyleyince çalış derler. Sana kendimi anlattım çünkü bu dueumla nasıl başa çıktığımı söylicem. Ailemizi değiştiremeyiz ben çok denedim ve bir sürü insan asla değişmiyorlar. Hep bi onlara mıhtaç olmamızı istiyorlar. Ben babamdan para istediğimde yalvar veriyim dediğini biliyorum ben 19 yaşındayım yani. Neyse ben kitaplara sığındım doğan cüceloğluna sığındım onun kitaplarına sığındım bazende bilim kurguya iç dünyamda kaybolup gittim bazen fazla kaptırdım kendimi ama mutlu oldum hayattan zevk almayı gördüm. Kitaplar çok ayrı bi dünya ben buna sığındım. Evet evde huzurum yok ama bu geçici bir süreç biliyorum şunu düşünüyorum ben bu acıyı yaşadım zorluğu çektim ve bu acı beni daha da olgunlastırdı. Her andan zevk almaya çalısıyorum. Acıdan bile. İnsanız her şeyi yaşamalıyız. Ve acı çekmeyen mutluluğun kıymetini asla bilmez. Tutsak olmayan özgürlüğün değerini bilmez. Evet yaşadığın çok haksız bir durum etrafımızda ne aileler var çocukları yeterki okusun diye bi eli balda bir eli yağda yetiştirilip etrafında pervaneler. Çok iyi belki de iletişimleri. Parasızlık çok kötü bi arkadasın dısarıya çağırınca parasızlıktan gidememek çok kötü biliyorum daha bugün bile arkadaslarım gezerken parasızlığımdan gitmedim paralaeı var ama vermiyorlar. Demem o ki acıyı yaşamayan mutluluğun kıymetini bilmeyeceği gibi canı acıyanın duygularını da anlayamaz. Acıyı gördün bak parasızlık neymiş gördün. Her şey geçici bir süreç bir bakmışşın 90 yaşındasın ailenden sadece sen kalmışşın. Acıdan zevk al demiyorum sana ama acı çekmenin zevkini de tat. Ben geçmişte çok fena aşık olmustum ce karsılıksızdı çok acı çektim inanılmaz şekilde ama geçen günlerde ona teşekkür ederim acı da olsa hem aşkı hem acıyı tattığım için. Umarım anlatabilmişimdir😇

Ne mezunusunuz acaba? Artık bazı meslekler dışında bir geçerliliği kalmadı gerçekten üniversitenin. Ama siz yine de kalbinizden je geçiyorsa onu yapın yoksa neden yapmadım diye dizinizi döversiniz. İnsan bu, bazen zamanla yolunu buluyor. Ne istediğinizi biliyor ve eminseniz sonunda pişman olsanız bile kendi tercihlerinizin sorumluluğunu almış olacaksınız ve dediğim gibi neden yapmadım demekten iyidir.