İlkokul yıllarında unutamadığınız bir anınız var mı?

Çoçukları acımasız olarak görmeniz normal, çünkü çocuklar doğruyu yanlışı konuşulacak şeyi konuşulmayacak şeyleri bilmez. Birbirlerine mobing de yaparlar, aşağılayıcı da olurlar, dost canlısı da olur. Bir günleri diğer günleri de tutmaz. Zeka seviyeleri bir olmayacağı gibi olgunluğa erişmeleri de mümkün değildir. Büyümesinin beklenmesi şart. Ruh sağlığı çabuk etkilenebilecek çocukların hepsi etkilenir. Hiç etkilenmiyor sanılan bir çocuk bile bazen öğretmeninden öyle bir azar işitirki herkesin içinde, etkilenmemesi mümkün değil. Benim de kendimle alakalı kötü bir anım yok, ama başka bir çocukla ilgili var. Kısa kesecem. Hüseyin adında bir sınıf arkadaşımın babası ve annesi ayrıydı, babasız diye bazı çocuklar dalga geçip p... Hüseyin diyip gülüyorlardı, bende de onu koruma güdüsü oluştu ve diyenlere dayak da attım kalabalık olduklarında dayak da yedim. Hüseyin de dayak yedi. Hocaya söylediğimizde, hoca çocukların kendi problemlerini kendi arasında çözebileceklerine fazlasıyla inanan, bana bir ispiyonla gelme şeklinde daha dinlemeden şikayet ileteni fırçalayan bıkmış bir tipti. Hocayı es geçtik, kava dövüş yaralanma boyutlarına varmaya başladığında velilerin şikayete gelmesi etki etti, ama çocuklar laf atmaya devam ettikçe konu kapasın anlaşalım diye topladım hepsini Hüseyinden ne isterseniz verecek ona p... demeyi bırakmazsanız veliler yine gelecek yine kavgaya başlarız, sizle anlaşma yapalım ne siz laf atın ne de biz sizi tek yakalamaya çalışalım dedim. Onlar da tek bir şartla kabul ederiz bize babasının kim olduğunu nerde olduğunu söyleyecek dediler. Hüseyinde babam yaşıyor aslında polis uzakta çalışıyor gelecek ve ona anlattığımda size hesabını soracak dedi. Çocuklar da gelsin de görelim bakalım, o zamana kadar karışmıyoruz, ama eğer gelmezse lakabını kabul edeceksin tamam mı dediler. Tamam dedi. Bir kaç gün sordular Hüseyine, baban halen nerde ne iş yapıyor diye. Hüseyin babam itfayeci yangın çıktı bir yerde gelemedi diye cevap verdi. Bu sefer çocuklar olum senin babam kim kaç tane baban var öyle diye dalga geçmeye başlamıştı. Hüseyine doğru söylemesini yaşayıp yaşamadığını sordum, babamı bilmiyorum onu kardeşim de annem de görmek istemiyor diye yanıt verdi.

Birgün öğretmen dersi bıraktı bir işi mi ne çıktı gitti. Sınıfıda üst sınıflardan bir öğrencesine emanet etti. Giderkende hiç kimse yerinden kıpardamasın diye tembih etmişti. Neyse son ders, son 30 dakika ama benim nasıl çişim gelmiş. Bir andan korkuyorum çıkarsam öğretmen ne der diye çocukluk işte bir yandan kıvranıyorum. Geliyor gelmekte olan derken tut tut nereye kadar sınıfın ortasına saldım gitti çeşme gibi akıyor bildiğin neyseki zil çaldı ben hemen montu pantolonun arkasına bağladım ki görmesinler diye hemen fırladım eve