En kötüsü de hayatımızı kendi ellerimizle mahvetmek değil mi?

21 yaşındayım üniversite sınavına giricem, İngilizce öğretmenliği ya da Tercümanlık düşünüyorum. klişe olucak ama her şeye çok geç kaldım. Lisede hep depresif yapayalnız biriydim, annemin rolü çok büyük, bana hep fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladı sürekli intiharı düşünmüştüm uzun bir süre.. keşke o zamanlar hiçbir şeyden korkmayıp kendime güvenip çok okuyup, kendimi geliştirip sınava hayvan gibi çalışıp uzaklaşmaya baksaydım. Lisede de kendimi geliştirip İngilizceyi halletsem üniversitede bir dil daha öğrenir iyi yerlere gelirdim. 3 yılım çöp oldu şimdi. Kim bilir kaç yaşımda mezun olucam da iş bakıcam. Aslında lisede çok hırslı biriydim, okurdum çabalardım bunu devam ettirebilseydim şu an çok iyi yerlerde olurdum o hırsla. Saçma sapan insanlara da saçma sapan duygular besledim maalesef. Ama olacak bir gün yine, yaşım kaç olursa olsun. Daha başındasın diyebilirsiniz ama geç kalmışlık acı verici, zamanın telafisi yok. Bu zaman kaybının bana kattığı tek şey, insanlara kulağımı kapamak, kimin ne dediğini hiç mi hiç kafaya takmamak oldu, yaşımda gitsem belki başıma kötü şeyler gelecekti yanlış insanlara guvenecektim, şimdi saf değilim tek iyi yanı bu. Öyle bir içimi dökmek istedim
En kötüsü de hayatımızı kendi ellerimizle mahvetmek değil mi?
Cevapla