Hayatımızın Koşuşturması İçinde Eğitimin Yeri

Aslında her şey anaokuluna gitmekle başladı.. Tırmanma dersimin bile olduğunu hatırlıyorum. Evet hepsi tam puandı.

Hiçbir şeyi dert etmeden dilediğimiz gibi yaşıyorduk. Sorunlar ailemiz tarafından hallediliyordu. Sokaklarda koşuşturup oyun oynuyorduk. İşimiz buydu.

Peki ne değişti?

1- İlkokul

İlk defa lise son sınıfa kadar alacağımız karnelerimizi almaya başladık. Öğrenciler arasındaki yarış ise tamda burada başladı. Fakat genellikle herkes '' hepsi beş '' getirdiği için bu da sorun değildi.

Sınıf annelerininden de çok çekmişliğim vardır. Ne zaman ödevimi yapmasam ya da notum düşük gelse hemen anneme şikayet edilirdim. Hala daha öğrencilerin 1 numaralı derdi olduğuna inanıyorum.

2- Ortaokul

İşte dananın kuyruğu burada kopuyor. İlk lise için olan sınavların telaşı orta okulda başlıyor. Öğrenciler ileride ( 1 yaz sonra ) unutacakları bilgilere tam 9 ay çalışmak zorunda kalıyorlar. Şahsen SBS ye 3 sene girenlerdenim. Öyle böyle bir liseye yerleştiriliyorlar.

3- Lise

Ergenliğe giriş ile başlar. İlk gün av mevsimi gibidir tüm ergenler birbirlerini kesmeye başlar. İlkokuldaki gibi teşekkür/takdir almak beklenir. Halbuki '' EĞİTİM '' sistemimizin sayısalı iyi olanın edebiyattan kurtuluşunun olmaması ya da dil bölümndeki bir öğrencinin sayısalının iyi olması gibi zorunluluklarından sonradan haberdar oluyorlar. Şu seneler bitsede üniversiteye geçsek diye yırtınıyorlar. Fakat asıl zorluk üniversitede başlıyor.

4- Üniversite

Artık üniversiteli olan birey kendince olgunluğa ulaşmış bir kişidir. Ergenlikten çıkış, özenti bir gece hayatı, eğlence gibisinden yaşayacağını zanneder. Halbuki 12 senelik okul hayatının en zorlu dönemini geçirecektir. Ortalama 5 sene bir üniversite okunması gerekirken bu süre 10'a kadar çıkabilir. Vizeler,sözlü sınavlar, quizler, ödevler, projeler, finaller... Kişi bunlara çalışsa dahi ders bırakabilir ya da hazırlıkta sınıfta kalabilir. Zira örnek verecek olursam bizim hazırlık sınıfı geçme notu 70.

Gelgelelim mezun olduk bir şekilde. Şimdi bizi neler bekliyor?

Hayatımız boyunca ihtiyacımız olmayan şeyleri almak için nefret ettiğimiz işleri yapacağımız bir hayat bekliyor. Pahalı kıyafetlere, arabalara, telefonlara gerçekten ihtiyacımız var mı ? Varsa bile bunları alabilmek için minimum 17 sene okul okuyup ve geri kalan hayatımızı da çalışarak geçirmeye değecek midir? Kaldı ki bunları yapabilmek için bile ilk önce bir iş sahibi olmak gerekiyor...

Bırakın okul uzasın, geç bitirin ama yaşamaya erken başlayın!