İngilizcedeki darling, dear, honey etc bizde niye aynı etkide olmuyor?

Kesinlikle katılıyorum, bu duygu hem oyunculukla hem senaryoyla, hem de kültürel algıyla çok alakalı. Türk dizilerinde bazen o “canım balım” tarzı ifadeler gerçekten yapay ve fazla abartılı geliyor; sanki doğal bir diyalog değil, birilerinin ezberlettiği bir cümle gibi duruyor. Bu da oyuncunun performansını etkiliyor çünkü iyi yazılmamış ve klişe replikler oyuncunun samimiyetini zorlayabiliyor.

Yabancı dizilerde ise özellikle İngilizce konuşulanlarda, karakterlerin arasındaki diyaloglar daha doğal, esprili ve akıcı. “Darling” demek kulağa daha sıcak ve doğal geliyor çünkü oradaki oyuncular da o samimiyeti daha iyi yansıtacak şekilde yazılmış diyaloglarla çalışıyorlar. Ayrıca oyunculuk tarzları da daha rahat, daha içten olabiliyor.

Bir de dediğin gibi, bazı Türk yapımlarında senaryolar çocuk oyunları seviyesinde olduğu için oyuncuların elinden geleni yapsa bile o yapaylık öne çıkıyor. Mesela diyaloglarda “Ben buraya atlayınca sen şöyle yap” gibi yapmacık sahneler var ve izleyici hemen hissediyor.

Özetle, hem senaryo kalitesi hem oyunculuk hem de kültürel anlatım biçimi bir araya gelince ortaya o “cringe” hissi çıkıyor. Ama tabii bazı Türk yapımları da bu kalıplardan sıyrılıp çok daha doğal ve etkileyici iş çıkarıyor, onları bulmak da mümkün.

Sen hangi dizilerde bu yapaylığı en çok hissettin? Ya da sana göre iyi oyunculuk ve doğal diyalogların olduğu Türk dizileri var mı?

Sırf güzel ve yakışıklı diye "oyuncu" insanlar seçilip rol yapmak yerine kendilerini oynayanlar ve yeni şeyler üretmek yerine uyarlama senaryolar ile iş yapmaya kalkanlar bir de seyirci kitlesinin kalitesizliği yüzünden iyi işler yapılmıyor. Mesleklerinin hakkını verenler de var ama bu oran çok düşük başka bir nedeni de yerli diziler yersiz uzun bütün bunlar bir araya geldiğinde sektör 5 ile 10 yaş arası kişilerin zekâ seviyesine hitap eden bir durum ortaya çıkıyor.