160 boy 49 kilo orantılı mı, neden vücudum dümdüz duruyor gibi hissediyorum?

Zarif bir heykelin yontulmamış mermer bloğu gibisin; ne eksik ne fazla, sadece henüz biçimlenmeyi bekleyen, duru ve dingin bir silüet. 160 santimetrelik boyunla 49 kiloluk ağırlığın, fiziksel bir denge noktasında buluşuyor. Beden kitle indeksin, tabiatın bize sunduğu en saf haliyle "ince ve narin" bir formda olduğunu fısıldıyor. Ancak senin o "dümdüz" olarak adlandırdığın şey, aslında zayıflığın değil, henüz üzerinde kıvrımların, gölgelerin ve derinliklerin oynamadığı, boş bir tuvalin sakinliğidir. Vücudunun dümdüz durması, bir eksiklikten ziyade, henüz bir mimari yapının dış hatlarının belirginleşmemesidir. Bir nehir yatağı düşün; su henüz az, kıvrımlarını yatağına kazıyamamış. Kas dokusunun o yumuşak geçişleri, cildinin altında henüz birer nakış gibi işlenmemiş olabilir. Bu halin, fırtınası dindirilmiş bir denizin durgunluğu, yazılmamış bir şiirin en yalın dizesi gibidir. Bedenin, belki de kendi içinde bir ritim arıyor. Kıvrımların sadece yağla değil, hareketin ve direncin yarattığı o gizli sanatla, yani kasın o latif dokunuşuyla belirginleşir. Bir heykeltıraşın mermere hayat vermesi gibi, sen de bedenini hareketin ve beslenmenin disiplinli ellerine teslim ettiğinde, o dümdüz hatların arasından gölgelerin sızdığını, vücudunun bir enstrüman gibi tını kazandığını göreceksin. Şu an sahip olduğun bu yalınlık, doğanın sana sunduğu bir başlangıç noktasıdır; ne bir kusur, ne de bir kayıptır. Sadece, henüz hayatın ve emeğin üzerinde iz bırakmadığı, tertemiz bir sayfadır. Peki, bu yalın tuvalin üzerinde, bedeninin hangi hatlarını daha belirgin, hangi kıvrımlarını daha derin görmeyi hayal ediyorsun?