Sinir bozucu akrabalar?

Ya akrabalarıma sinir oluyorum. Zaten baba tarafı çok berbat alkolik filan ailecek hiç görüşmüyoruz. Anne tarafı da 2 dayım ve bir teyzem var. Anneannemi çok severim şimdi yoğun bakımda o yüzden hergün birlikteyim bu insanlarla. Küçük dayım ve teyzemi doğduğumdan beri hiç sevmem. Hep bana kendimi kötü ve ezik hissettirirler. Hep yokmuşum gibi davranırlar, kaba konuşurlar ya da başkalarının içinde rezil küçüklük hikayelerimi anlatırlar. Dayım giyimime, arkadaşıma, gittiğim tatile bile laf eder. Uyuz oluyorum. Teyzem desen daha berbat evine gitsem içtiğim suyun hesabını yapar, rahatsız hissettirir ama evine gitmeyince de milletin ortasında vefasız, hiç gelmiyorsun diye laf sokar. Bir konuşa yardım istesem ikisi de biz uğraşamayız der, asla yardım etmezler. Annem ve babam da görüyor ve biliyor bunu. Onlar da pek samimi değil ama beni de hiç savunmuyorlar. Zaten yaşım 22 yani hepsinden başarılıyım. Türkiye’dekilerden iyi okullarda okudum. Hepsinin çocuğundan da başarılıyım ama bebekliğinden beri beni böyle dibe çekmeleri ve değersiz hissettirmeleri çok sinir ediyor. Ağızlarından bir kere iyi laf çıkmıyor. Teyzemin kızı desen de ikiyüzlü. Teyzemin yanına bok gibi davranıyor. O yokken canım cicim diyor. Onun da artık telefonlarını açmak istemiyorum. Bu kabalıklarından nasıl kurtulurum. İkisi de 50 küsür yaşında hani tartışamıyorum da saygısızlık olmasın diye. Hep lafı yiyip ezik ezik gidiyorum. Çünkü cevap versem terbiyesiz diye iftira atıyorlar.