İnsanlara alışamamak?

Gerçek hayatta her şeyi kendime yabancı hissediyorum. Saf, masum, sevgi dolu hayal dünyamdan çıkıp da adapte olamıyorum bir türlü. Bu yüzden yalnızlığa kaçıyorum. En derin hislerimi, düşüncelerimi paylaşamıyorum insanlarla. Ne zaman anlatmaya kalksam büyüsü kayboluyor birden sanki. Güleryüzlüyüm, girişken değilim ama elbette arkadaşlarım var. Fakat sorun bu değil. Ruhum yalnız, hayallerim, düşüncelerim yapayalnız. Yalnızlığı seviyorum ama ruhumun yapayalnız kalmasına alışamıyorum bir türlü. Naiflikten uzak, samimiyetten uzak kaba insanların içinde boğuluyorum sanki. Neşeli, sevimli, masum dünyama alamıyorum kimseyi. Yine bir umutla bekliyorum. Belki bir gün dünyama eşlik eden biri olur diye. Sadece içimi dökmek istedim. Okuduğun için teşekkürler.^^
İnsanlara alışamamak?
Cevapla