Engelli ebeveynden utanmak.

Belki burda birçoğunuz hiç duymadığım küfürleri sarfedeceksiniz. Ailemi her şeyden çok seviyorum ama bazen babamdan utanıyorum. Ama çok seviyorum onu. O da hissediyor olabilir belki. Çok iğrenç bir huy biliyorum ama. Vazgeçemiyorum. Belli etmesemde biraz var. Ne yapacağım ben?
Güncellemeler
+1 yıl
Dediklerinizde haklısınız bende diyorum ne olacak sanki onun elindemiydi? Hem o benim babam. Bu hayatta en sevdiğim insan. Ama toplum maalesef. Belkide engelinden değil acıyan gözlerle bakılmasından insanların sormasından çekiniyorum. Kusura bakmayın ama cidden içinde olmayan anlayamıyor. İlerde geçmesini umut ediyorum. Birazda genç olmamdan sanırım. Yaşım 18. Umarım geçer. Ailem bu dünyadaki tek varlığım ne arkadaşım var ne de başka bir kimsem.
Engelli ebeveynden utanmak.
Cevapla