Babamın ölümünü kabulleneniyorum?

Öz babamı çok küçük yaşta kaybettim. Annemin istemediği bir evlilikti oldukça yaş vardı aralarında ben 4 yaşındayken annemle ayrılmışlar babamla görüştürmezlerdi bende çok sevdiğimi hatırlamıyorum , yaşından ötürü sanırım babam gibi görmezdim. Öldüğünde annem 2. Evliliğini yapmıştı.. Beni çok görmek istemiş ama isteği gerçekleşememiş bir şekilde bize ulaşamamışlar , hasta olduğunu bilmiyordum ben. Babam olarak hiçbişey hissetmiyorum 20 yaşındayım ve bir kez bile rüyamda görmedim. Üvey babam ise ilgiliydi , sohbet ederdik sorunlarımı dinlerdi ama bir süre sonra onu da kaybettim. Ama onun ölümünü unutamıyorum o 1 aylık süreci.. Yaşadıklarımızı. Hep yarım kaldı , oyunun en güzel yerinde bitmiş gibiydi herşey. En son hastanedeki halini hatırlıyorum elini sıkıca tutup iyileşeceksin demiştim. Nasıl oldu niye gitti anlayamıyorum anneden çok bir babaya ihtiyaç duyduğumu hissediyorum. Baba sevgisi istiyordum. Ne saçma değil mi öz babam öldüğünde hiçbişey hissetmezken diğerinin ölümünü kabullenemiyorum. Soru başlığı ne kadar doğru oldu bilmiyorum. Uzun zamandır içimde tuttuklarımı yazmak istedim.