Annenizden en son ne zaman dayak yediniz :)

Bi gün bayram harçlıklarıyla sapan aldım bir arkadaşımdan.. (Ruhsatsız silah alma psikolojisi)

Göz-gez-arpacık derken önce kendi evimizin, sonra da aynı bahçede babaannemin oturduğu evin birkaç camını yerle bir ettim.. (O zaman elimizden tutan olsaydı şimdiye BM'de sniper'dık..)

Annem anında yankesici kovalayan ekip otosu gibi arkama düştü.. Beni kurtaracak tek adres vardı: Anneannem.. Ama abartısız 500 metre uzak bizim eve..

Can havliyle bas gaza yavrum bas gaza modu, annem de arkamda..

Ben o gün anlamıştım her annenin aslında bir Süreyya Ayhan da olabileceğini.. Anneannemlere ben önce vardım, birkaç saniye sonra da o..

Ve anneannem beni sattı, kendisine sığınan torununu kendi elleriyle düşmana (anneme) teslim etti..

Sonrası malum sahneler, birazı orada yenen, birazı paket yapılıp eve saklanan şamarlar ve kulak çekmeler..

İlk ve son o oldu galiba.. O gün bugün kimsenin camını kırmadım :))

(Not: Annesi hayatta olan şanslılar zümresindeyim şimdilik hamdolsun.. Bütün annelere uzun ömürler, vefat edenlere Allahtan rahmet diliyorum.. Annesini kaybetmek gibi zor bir sınavı yaşayan arkadaşlarıma da sabırlar..)

Bizim evde şiddet hiç olmadı. Hele babam, evi yıksam "canın sağ olsun" diyecek biri. Annem de hep ödül-ceza sistemi uyguladı. Hafızamda sadece bir kez bana vurduğunu hatırlıyorum. 7-8 yaşlarında tatil için gittiğimiz yerde, evin bahçesinden çıkıp uzaktaki bir parka gittim. Hava kararıncaya kadar orada oynadım. Döndüğümde herkes bir telaş içindeydi. Önce annemden sağlam bir tokat yedim, sonra da sıkı sıkı sarıldı bana :)

Bu olay bana Cemal Süreyya'nın aşk tanımı hatırlatır hep. Der ki; annesinden dayak yediği halde yine "anne" diye ağlayan bir çocuktur aşk.