Aşka bakış açınız nedir?

ben bu düşünceyi daha çok insanların ne istediklerini bilmemelerine bağlıyorum. çevrede o kadar insanın aklını çelen şey var ki zayıf olan herkes(ki çoğu kişi zayıf) bu denizde boğuluyor ve mutsuz bir gençlik yaşıyor. işte bu yaşanana da maymun iştahlılık diyoruz. her mutluluğu tatma hissi bizleri çok yıpratıyor. öyle ki bizden başka herkesin o mutluluklarını tattığını düşünüyoruz. tabi bu da çevrede yaşanan değil bize görünenlere hemen inanmamızdan kaynaklanıyor ki en temelinde de cahillik var, kitap okumama var, tarih bilmeme var, ölümden saklanma var, görmezlikten gelme var... bir insan Türkiye şartlarında ortalama olarak 70 yıl yaşayamıyor ve biz bu 70 yıla o kadar çok şey sığdırmaya çalışıyoruz ki sanki herkes tv dizilerinde gördüklerini yaşıyor zannediyoruz. en temel sıkıntımız ise gerçekleri bir türlü kabullenmememiz. belki de bu yetişirken aslında çok fazla hayalperest olduğumuzun bir göstergesidir. haliyle fazla beklenti içinde olmak da insanı bu tür düşüncelere sevkediyor.

Tanıma evreleri geçtikten sonra insan duraklamaya geçiyor. Zaten en yanlış anlamalar,suçlamalar ve ayrılmalar da bu döneme denk geliyor. İnsan güven duyduğu insandan gereksiz şüphe ile ayrılırsa, ondan sonra başlayacağı bütün ilişkilerde yine mutlu olamaz. Güven, birazda kendine verdiğin değerdir. Sen güvenirsen, yüzde yüz teslim olmazsın yada enayide olmazsın.Sadece yastığa kafanı koyduğun eşinin de bir yaşamı olabileceği,senden bile gizlemek zorunda kalabileceği önemli durumların olduğunu kabul etmelisin.Aşk ve sevgi, karşıdakini olduğu gibi kabul etmektir. Değiştirmeye çalışmak, sürekli takip etmek değildir.Tabiki kıskançlık hafiften olacak, anlayış olacak, naz olacak vs.Ama en önemlisi karşıdakine ve kendine saygın olacak..