Benim dışım da herkes hayatıma karışıyor. Bıktım. Arkadaşlar bakar mısınız?

19 yaşındayım. Üniversite birinci sınıf öğrencisiyim. Özgüveni eksik bir kız olarak yetiştim. Yetiştirdiler. Hep ailem beni savundu. Hiç ben kendimi savunamadım. Her şeyime karışırlar. Dedemler amcamlar falan da karışır. Beni Nasıl ayakları üstünde durulur? Düştün mü Nasıl kalkılır bilmem. Kendimi bir türlü savunamıyorum. Hey millet ben bunu istiyorum benim dediğim olacak diyemiyorum. Onlar her zaman her şeyin en iyisini bildiler. Ben hiçbir şeyden anlamazmışım gibi davrandılar. Haliyle Pısırık oldum. Gerçekten her şeyden korkar oldum. Yarın Birgün iş hayatına atılacağım evleneceğim. Evlendiğim kişiyle arada sorunlarım olacak belki ailesiyle olacak. Nasıl karşıların da dimdik duracağım bilemiyorum.. Aileme karşı gelmedim hiç ne dedilerse yaptım. Hep ev kızı olmamı hiç dışarıya çıkmamamı istiyorlar. Derslerim mükemmel olsun istiyorlar. Evden okula okuldan eve. şu an dedemlerle kalıyorum okul nedeniyle. Dedem arkadaşlarıma gitmemi bile istemiyor. Yarın okulun kütüphaneye gideceğim. Ona bile karıştı. Evde otur diyor. Bırak gideyim. Ne istiyorsunuz benden? Yaşıtlarım akşamları sinemaya gidiyor. Ben babaannemin ısrarıyla onun günündeki kadınlarla oturuyorum. 60 yaşındaki kadınlarla arkadaşlık yapayım istiyor. eve saat 6 geldim diye laf işitiyorum. Halbuki dersim 5 te biymişti anca eve geldim. birey olduğumu kabullenemiyorlar. Ne yapacağım dostlar? Nasıl birey olduğumu anlayacaklar?