Bir çıkar yol bulamıyorum?

Merhaba arkadaşlar uzun uzun anlatayım, 21 yaşındayım okumuyorum, çalışmıyorum kısacası hiç bir baltaya sap olamadım bugüne kadar, ailem bugüne kadar oku, şöyle ol böyle ol diye baskıcı bir şekilde büyüttü beni, ben ise hepsinden kaçtım, onların baskılarından onlar sıkıladıkca ben çareyi kaçmakta buldum, gerçi halen de kaçıyorum ama, çok kötü bir çevrem var, alkol, sigara, madde bağımlılığı her yolu denedim bugüne kadar, yani kısacası sizin dışarıda görüp müptezel diyip geçtiği tiplere çok yakınım hatta onlardanım yakın bile değilim :) Ama bugün durup düşündüm, halada düşünüyorum gelecek kaygısı sardı ister istemez, mesleğimiz yok, işimiz yok, gücümüz yok yani kısacası hayat denen bu yolculukta bugüne kadar hiç iyi bir şey yapmadım bilmiyorum belki de yapmışımdır, bugüne kadar ipsiz, sapsız yaşadığım bu hayatı bir düzene sokmak istiyorum, ilkokul mezunuyum, lise 1 den attılar serserilikten sonuna kadar haklılar da, şu an öyle bir fırsatım olsaydı keşke, ama bilmiyorum geçti artık, beni kurtuluşa götüren son trenide kaçırdım sanırım, hayatın daha ilk çeyreğindeyim sanırım, dediğim gibi yaşım daha 21 ama sorsanız, neler yaşadın kendimi öyle yorgun, öyle yaşlı hissediyorum ki anlatamam.
Dediğim gibi madde bağımlılığından kurtuldum çok şükür uzak duruyorum artık ama bu öyle bir illet ki, siz uzak dursanız, o durmuyor hele ki g. t kadar küçük olan bir memlekette yaşıyorsanız, geçmişiniz sizi hiç bırakmıyor. Bilmiyorum ne olacak, suçlu ben miyim, yoksa benim bu hale gelmeme sebep olanlar mı, gerçi hiç kimseyi de suçlamıyorum, insan ne yaparsa kendine yapar, kader de diyemiyorum insanın kaderi biraz da kendi elinde gibi geliyor bana, uykularım kaçıyor daralıylrum, kendi içime sığamıyorum artık yaşayan ceset gibi bir şey oldum, bu çektiğim acıları Allah'ım kimseye vermesin, bugüne kadar hiç isyanda etmedim, bu da benim kaldırabileceğim yükmüş sanırım, ama artık ben bu yükün altında eziliyorum..