Babamı hiç sevmiyorum, ona olan bu kinimi nasıl yeneceğim?

şimdi burada kimse bana ''ölünce anlarsın değerini, kötü bir babanın olması hiç babanın olmamasından daha iyidir'' edebiyatı yapmasın... sonuçta kimse kimsenin ne yaşadığını anlayamaz ve bilemez...
yine de kısaca bir özet geçmek istiyorum,
babam tanıdığım en anlayışsız insan, çok bencil, iki yüzlü ve çok cimri. misal, okuldan geliyor (d) um, o gün beni çok mutlu eden bir şey oluyordu (sınavdan yüksek not almak, öğretmenden övgü almak, sınıf birinciliği vb) geliyordum eve ''baba bugün noldu biliyo musun? okulda en yüksek notu almışıııımm'' diye sevinerek söylüyordum, gözünü hiç televizyondan ayırmadan sadece kafa sallıyordu. ''aferin'' bile demiyordu. zaten ben de bir süre sonra bıraktım onunla sevinçlerimi/üzüntülerimi paylaşmayı. veya bir olay hakkında bir şey söylerken ''sıçayım olayına...'' gibisinden şeyler söylüyordu, ağzı çok pis, hiçbir şey konuşulmuyor...
annemi defalarca aldattı, ona bıçak çekti ben araya girdim ve bıçak neredeyse bana geliyordu.
elin orospusu için milyarlarca borca girdini ve sinirini annemden, benden çıkardı...
bugüne kadar hiçbir yararı olmadı bana
okula da annem gönderdi, dershane paramı da annem verdi, servis paramı da... yani aklınıza ne gelirse her şeyi annem aldı... onu çok seviyorum,
ama onu sevdiğim kadar da babamdan nefret ediyorum, hele şu aldatma olayından sonra daha da ters davranıyorum, sürekli görmezlikten geliyorum. geçen gün anneme, ''kızına söyle ben hala onun babasıyım'' demiş, ben de anneme ''baba gibi davransın o zaman'' dedim, bayram günü elini dahi öpmedim. öyle bir tiksinme... ne yapacağım ben arkadaşlar? bu sene sınava hazırlanıyorum ve babam yüzünden psikolojim alt üst oldu... bir yol gösterin bana lütfen..