Sizce büyümüş çocuğunuzu mu kaybetmek daha zor yoksa doğmamış olanı mı?

Empati gerektiren sorular bunlar. Ve bir çok kişinin gerçekleri. O zaman bu gerçekler saçmalık oluyor? Yani yaşanılan acılar kaybedilenler saçmalık? Ben saçma soru sormadım. Başınıza gelebilecek (Ki tercihen gelmemesi gereken) sorulardan birini sordum. Bu hayat. Hayat gülük gülistanlık değil.

Bu yazdıklarının empati kısmında geçen şeylerin aynıları senin için geçerli. 4 katı. 4'de çarp sen.

Benim ailemin gerçeklerini sayıp acıları karşılaştıralım mı? :) Emin ol daha kötü.

Madem karşılaştıralamaz neden anlayamazsın diyorsun? Karşılaştıralamayan birşeyi herkes anlar. Bak ben burada ne seni üzmek için dile getirdim bunu nede başkalarını. Fikrinizi sordum anladın mı? Hani demişsin ya yaptığınız empati boşa diye. O bir saniyede gözünün önlerine gelmeleri bile benim için önemli. İnsanların ne kadar etkisinde kaldığı değil ne kadar tavırlarını düzeltiği önemli. Generaldi sanırım kardeşi öldü ve sinirini öfkesini boşalttı. Bunu bir çok kişi sanki o general çok aklı başındaymış (Ki değil kardeşi ölmüş ne kadar serin kanlı olabilir?) gibi yorumladı. Öyle davranması gerektiğini söylediler. Bak benim annem yok. Benle beraber 3 kardeşiminde. Hani diyorsun ya o an empati yaparsın sonra devam eder. Ne kadar empati yaptığı falan insanların umurumda değil. burada milyonlarca anneyle ilgili soru var. Bir cevaplamışımdır. Senin yaptığın gibi gereksiz falan demedim. Acını anlarım. Acının başka bir şeklini çektim, çekiyorum.

Neyse boşa dil döküyorum. Başın sağolsun. Hakaretlerini geri alman dileğiyle. İyi günler. Allah bir daha böyle acı göstermez umarım.