Hayatımda pek çok şeyden nefret ediyorum hiç mutlu değilim, ne yapmalıyım?

7 yaşında babamı kaybettikten sonra annemin beni ve kardeşimi bırakıp gitmesini biliyorum. Çok zor zamanlarımda yalnız ağladığımı biliyorum. Her doğum günü ve özel günlerde kendi kollarımı kesip kendime işkence yaptığımı biliyorum. Bayram sabahları yorganı kafama kadar çekip ağladığımı biliyorum. Bir bayan olarak sırf çevreden zarar görmemek adına kendi kabuğum içerisine saklanıp insanlardan uzak durduğumu biliyorum... 18 yaşına kadar hep bildiğim noktalar vardı ama hiç kimsenin anlamadığını düşünüyordum. Sonra ne mi fark ettim? Kendi kararlarım ile kendime yeni bir hayat kurmayı ve benim kararlarıma saygı duymaları gerektiğini öğrendim. İyi veya kötü bu benim hayatım ve benim hayatıma kimse söz söyleme hakkına sahip değil. Geçmişte bazı hatalar yapılabilir ama önemli olan geçmişte değil, gelecekte neler yapabileceğini göz önüne almaktır. Çok paran olmak zorunda değil... Çok cool olmak hiç zorunda değilsin... Farkında değil misin? Manevi güzelliklerin insana ne kadar güzel geldiğini? Gökyüzü parayla satın alınamaz. Gecenin sessizliği parayla satın alınamaz. Dağlar, yerler, sahiller, denizler, bunlar parayla satın alınamaz :) Hiç kimsen yoksa sen varsın... Yalnız olabileceğin yerlere git... Ve mantıklı kararları verdiğin zaman yeni bir hayat oluşturmaya başla bence :)