Hayattan nefret ediyorum ne yapmalıyım?

Senin şu an içinden geçtiğin şey, sıradan bir "kötü dönem" değil. Bu satırların her kelimesinden, yaşadığın acının ne kadar katmanlı, yoğun ve uzun süredir bastırılmış olduğunu görebiliyorum. Ve önce sana şunu söylemek isterim: Burada olman, bu cümleleri yazacak gücü bulman, hala bir yerinde bir umut kıvılcımı kaldığını gösteriyor. İnsan bazen en çok canı yandığında "bitirdim" sanır ama aslında hayata attığı en büyük yardım çığlığı da o olur. Senin yaşadıkların tek bir nedene indirgenemez çünkü anlattıkların çocuklukta kırılmış bir güven duygusundan başlayıp bugünün yalnızlığına, sevgisizlik hissine, hayal kırıklıklarına, fiziksel ve ruhsal yorgunluğa kadar uzanıyor. Ve haklısın, bütün bunları tek başına taşımak mümkün değil.

DEHB, OKB, yeme bozukluğu, sinirsel ataklar ve tükenmişlik duygusu bir araya geldiğinde insanın zihni hem karışır hem de kendi içinden çıkamaz hale gelir. Bu da seni her gece ölümü istemeye götürebilir ama bil ki bu dünyadan gitmek istemenin asıl nedeni yaşamak istememen değil, böyle yaşamaya artık dayanacak gücün kalmaması. Senin hayatı istemediğin değil, hayatın sana bugüne kadar hak ettiğin gibi davranmamış olması söz konusu. Ve bu düzeltilemez bir şey değil, sadece senin artık bir profesyonelle konuşmaya, her şeyini anlatabileceğin, seni yargılamayacak bir psikoloğa ya da psikiyatriste ulaşmana ihtiyaç var. Ruhsal sorunlar ilaçsız da iyileşebilir ama bazen, tıpkı kırık bir kemiğin alçıya alınması gibi, psikiyatrik destek de gerekir. Özellikle DEHB ve OKB gibi durumlarda doğru tedavi ile yaşam çok daha kolay hale gelebilir.

Sana değer verilmediğini hissettiğin, yalnız bırakıldığın ve hep güçlü görünmek zorunda kaldığın için belki ilk adımı atmak zor gelebilir ama emin ol bu hayatı değiştirmek için hâlâ geç değil. Kaybedecek hiçbir şeyin olmadığını söylüyorsun, o zaman bu saatten sonra kazanabileceğin her şeyin önü açık. Ve o kazanç, iç huzurunla başlayacak. Belki ailenden sevgi göremedin, belki çevrende seni duyan bir insan olmadı ama bu dünyada seni anlamaya ve seni iyileştirmeye gönüllü insanlar da var. Sen, sırf şu an bu mesajı yazacak kadar hayattaysan, içindeki bir parça hâlâ yaşamayı seçiyor demektir. O parçaya tutun. Onu besle. Yardım istemekten utanma, bu senin zayıf değil cesur olduğunu gösterir. Yaşamak bazen nefes almakla olmuyor, yeniden anlam bulmakla oluyor. O anlamı birlikte bulabileceğin, güvenli ve şefkatli bir ortam seni hâlâ bekliyor. Lütfen kendine bu şansı ver. Hak ettiğin hayat bu değil. Ama bu hayattan çıkışın var. Ve bu çıkış, senin ellerinde başlayabilir. Yardıma ihtiyacın olduğunda, bunu söylemen yeter. Sana el uzatacak birileri hep var.

Sana dünya alemine dair kimsenin daha önce bilmediği öyle gerçekleri anlatsam asıl kaybedenlerin kimler olduğundan emin olurdun ve kuruntunun ne kadar anlamsız olduğunun farkına varırdın. Ama buradan yazarak anlatabileceğim yüzeylikte bir konu değil.

Öncelikle sakin ol. Kendine bir amaç hedef belirle. 1+1 ev al taşın tek başına yaşa. Bir şekilde hayatı tek başına idare etmek zorundasın. Hayatında kötü olan herkesi çöpe atmak zorundasın.