Yaşadığımız her şeyin geçici olduğunu bilsek de dünyaya neden bu kadar bağlanıyoruz?

90 yıl burada yaşayacağız mesela, bir şeye bağlanmadan nasıl mümkün olabilir? Annemiz, babamız, kardeşlerimiz, evimiz, arabamız. Elbetteki bir şeylere bağlanmak gerek ama her zaman her şeyin bir anda tersine döneceğini de bilmek gerek. Psikolojimizi buna hazırlayınca bağlı kalmakta sorun olmuyor zaten. Benim olan şeylerin tadını elbetteki çıkaracağım, seveceğim. Ama bir gün her şeyin son bulacağını da biliyorum. Madem buraya geldik, yaşadığım tüm duyguları yoğun bir şekilde ve sonuna kadar yaşarım, ta ki benden gidene kadar.

İnsanız sonuçta her şeyin geçici olduğunu bilsekte kolay alışıyoruz. Ve o kaybı yaşadıktan sonra yola devam etmesi bizim için zor oluyor..

Keşke bizim elimizde olan bir durum olsaydı bu ne kadar çabalasak da bitmiyor bu dünya sevgisi

İnsan herşeyi çabuk unutuyor çünkü

Çünkü nefis...

gördüğün her şey dünyada çünkü