Anlamsizligin icinse kayboldum ne yaşama amacım ne ölüm mantıklı geliyor?

Ya okbyi bastıran düşüncelerim artık calismiyor onun yerine her şey zaten kaybedilir diyerek bu durumu korkumu normallestirip ölüme odaklansam daha iyi olacak sanki ama ölüme de inanamıyorum aslında yani tek gerçek telkinim o benim aslında olcez deyip geçmek çok güçlü bı telkin benim için ama bazı zamanlar ölüm de mantıksız geliyor bı yakınım ölunce ölüm beynime hizla çarptı hissettim ama zaman geçince yine eski ben oldum aklımda hiçbir şey tutunamiyorum kalmıyor benim aklımda. hicbir şey ben böyleyim isre napayim kavramlar siliklesiyor zamanla. belli seylere tutunuyor um sonra yok oluyor yenisini arıyor zihin. Şu an tutundugum tek şey ölüm belki bunun için hareket lazımdır yani ölüm gibi hissettiren bı şeyler ne bileyim

Bebeklikten beri boyleyim mesela bı ameliyat geçirdim küçükken kendime hep küstüm ben doktorlara hemşirelere bile sinir oluyordum dunayay cevreye de küstüm huzursuzluk hiç gitmedi. bu huzursuzluk yüzünden tanıştığım erkekler de eğitmeyi tercih etti daha çok üzerime geldi bende uzerleirne gittim hiçbir şey olmadı hatta sevgisiz olan ben oldum sevgiye en çok ihtiyaç duyan bendim belki de bunu söyleyemesem. bile beni en kotu kişi ilan ettiler onlar kadar kötülük yapamazdim benim en büyük kotulugum çok konusmakti rahatsızlık vermeyi bile bilmiyorum ben onlar bilerek yaptı ve eğittiğini sandı ama ben sevgiye takik. biriyim. biri sevgi vermiyorsa ne derse desin en kotu insan dahi ilan etss ben kendi hikayemi kendimi biliyorum

Böyle biriyim kimse de anlamıyo ben de anlasam dahi anlamıyorum boş bı hayat sanki hikayesi boktan bı hayat

Yani zihnim boyle en iyi halim ölümu düşünen halim

Benim sevgi alabilecek kapasitede olan ilk hallerimi biliyorlardi sonra ise herkesten tüm dünyadan daha kotu ilan ettiler saygı en önemlisi deyip çekildiler.

Bilmiyorum şu an yaşadıklarımı değil daha çok hani bazı fikirlere alisarak yasamayi deniyorum yasananlari unutuyorum çünkü öleceğim diyerek bu işe yariyor

Hani ne olursa olsun evet boktan durum boktan bı hayat anlaşılmamış bastırılmış ama herkes yasiyo bunları ondan olcez diyorum kendimi iyilesitmreye çalışıyor telkin veriyorum

Hatta bu huysuzlugum işe yarıyor sanıyordum benim hayatım için ise de yarıyor zaten cunky başka bı şey bilmiyorum ki huysuzluk işe yarıyor çünkü sevgi denen şey yok bunun kapısını açıp gösteren kimse yoktu. gelip eleştirdiler sadece huysuzsun onu bile çözüm goruyousn gibi eleştiriler hep hiçbirini takmıyorum artık ben beynimin çalışmasini çözmeye çalışmaktan yoruldum eleştirilerden de yoruldum ssdece öleceğiz diyebiliyorum çünkü kimse anlamadı öleceğiz diyebilmek bile güzel. bi kazanım bence

Çünkü o huysuzluk yüzünden hiç sakin degildim sonunda oturup düşündüm. kendimle var olabilmeyi olecegize bagladim

Ya düzenim var yaşıyorum desem diyemiyom ölmek istiyorum desem onun da anlamı silindi , bı yakınımi kaybedince ölüm mantıklı gelmeye başlamıştı zihnime ama şimdi o anlam da siliklesti zamanla ikisini de diyemiyorum

Evet ruhum parça parça bı hikayem var sandım biraz daha ilerledim ama zihin yaşamamis ki

Ben de olum en mantıklısi aslında ama niye ölümun anlamı silindi ya bu çok saçma bu olmamaliydi çünkü zihnim sıkışınca ölcem. zaten deyip geçiyordum ama ölcek miyim yoo olmeyecegim demeye başladı zihnim inanmiyo o yüzden kurtuluş olmaktan çıktı sanki

Ama yaşıyorum da diyemiyorum yaşıyorum diyemedigim. icin ölcem zaten diyodum şimdi onu da diyemeyince yaşıyorum nasıl diyeceğim onu diyemiyodum zaten kendime benim ölmem lazım tek inancım bu buna bağlı olarak da hayatta bı şeyleri kaybetme alışkanlığım oluştu ama bı anda ölüm mantıksız gelince ben neden kaybediyorum yaa her şeyi dedim o kaybetme hikayesi bile silinmissss

Ya benim kaybetme hikayem niye silindi zihnimden ben öyle yasiyodum

Ben doğuştan böyleyim küçükken çok huysuz bı çocuktum travma benim komple ondan araya dahi sikisamiyorum bak soru sordum direkt :((

Evet ölümü şu an takamiyorum işte kurtuluş düşüncesi olarak bile

Evet okb var şu an bu halden çıkmam lazım

Kaybederek yaşamam lazım ama ölmem de lazım senin de aklında eleştiri kalmış en son ben hangisini yapcam şu an bilmiyorum bı şeyleri kaybederek yaşamak beni oyaliyo aslında ama çok anlamsız geldi birden ama aynı zamanda çok anlamlı ben kaybetmem ve ölmem lazım ama zihnim bı yandan Diyo ki niye kaybediyon niye ölüyorsun tersini yap

Ama tersi yok sadece ölüm ve kayıp var ama o da mantıksız geliyor sağlıklı kalan son beyin hücrem diyo bunu

Ya hobilerim var onları kaybedip ölecektim kendi çapımda hatta bu düşünceler sırasında arada kuşum öldü ben ölmem lazımdı o değil. bitemiyorum bile ki

23 üm sen

Kaybet öl kuralım buydu kayıp bile anlamsız ise neden şuanda ölmuyorum daha kaybedeceklerim var derdim normalde bu soruya ama kaybetmek anlamsız bı hareket şu an hayatımdan memnunum aslında kaybetme fikrini aklımdan atabilirim ama ben her seyde kaybettim yaşam biçimi haline geldi bu hayatta kalmak mutluluk gibi bir şey ama sanirim bu fikri silmem lazım hicbjr şey kaybetmiyorum aslında kaybediyorum fikri okbyi bastırıyor sakinlestiriyirdu ölcem fikri de bastirilmayanlari bastırıyordu işlevleri var aslında ama her şeyin çözümü ölcem fikri de olabilir illa kaybetmek değil memnunum çünkü hayatımdan ama her şey zateb kaybedilir fikri de iyice yerleşmiş beynime en ufak eleştiri yıkıyor benim zihni. ama su fikre alışmıştım bak her şey zateb kaybedilir sonra da ölcem bukadar basitti şimdi yeni bı şey ariyo zihnim

Yeni bı şey de yok evet döngüye girdi hastane vakti geldi sanki

Ama sence evde işim gücüm bı zorluğun yokken calismiyorken okul yokken ilaç kullanılır mı durduk yere

Yani ilaç içeyim de bendenbi şey olmayacak yine olan mideme falan olmasın

23 üm , aslında düzenim var yaşıyorum demem lazım hatta bı yakınım olunce ölüm birden çok mantıkli geldi ama alışınca o anlam da kayboldu zihnimden yani hiçbir şey durmuyor aklımda

Yani yaşıyorum da diyemiyorum olucem ben de diyemiyorum deneyim yok çünkü zihinde

Zorlama şekilde yaşıyorum sanki ondan böyle

Hayır onu bile düşünemiyorum bazen anlamsız geliyor siliklesiyor