Benim yanımda kendini çocuk gibi hissetmen olman çok güzel ancak! Bu her zaman ve konuda değil! Hangi konular da?

Birisiyle çocuk gibi hissetmek, bir ilişkinin en güzel yanlarından biri olabilir; bu, gülmek, saçmalamak ve kendinizi güvende hissetmek anlamına gelir. Ama bence bu her zaman böyle olmamalı.

Olgun ve sorumlu olmanın önemli olduğu anlar vardır. Örneğin, ciddi konuşmalar, anlaşmazlıklar, mali kararlar, ailevi meseleler veya partneriniz zor bir dönemden geçerken. Bu durumlarda, partnerinizin duygusal desteğe ve istikrara ihtiyacı vardır, çocuk gibi davranarak sorumluluktan kaçınan birine değil.

Benim için ideal ilişki dengeyle ilgilidir. Birlikte şakalaşmayı, birbirimizi kızdırmayı, çizgi film izlemeyi, gece yarısı dondurma yemeyi veya spontane şeyler yapmayı istiyorum. Ama hayat zorlaştığında, dürüstçe iletişim kurabilen, sorunları birlikte çözebilen ve birbirini destekleyebilen iki yetişkin olmamızı da istiyorum.

Yani evet, birlikte gülerken, keşfederken veya hayattan zevk alırken beni çocuk gibi hissettirin. Ama gerçek hayat çağırdığında, birbirimize güvenebilen partnerler olalım.

Bu his genelde konuşmanın doğal, rahat ve daha sade bir şekilde ilerlemesinden kaynaklanıyor olabilir. Ancak bu tarz bir yaklaşım her konu için uygun değildir. Özellikle ciddi ve önemli konularda daha dikkatli, net ve ölçülü bir dil kullanmak gerekir. Hayatla ilgili önemli kararlar, sağlık, para veya gelecek planları gibi konularda daha ciddi ve sorumlu bir yaklaşım gerekir. Aynı şekilde duygusal açıdan hassas durumlarda da daha özenli bir iletişim önemlidir. Buna karşılık günlük sohbetler, hobiler, yemekler, film ve dizi gibi konularda daha rahat ve samimi bir dil kullanılabilir. Yani önemli olan her zaman aynı tarzda konuşmak değil, konunun gerektirdiği tona göre uyum sağlayabilmektir.

Şakalaşırken, eğlenirken, naz yaparken, içinden geldiği gibi davranırken çocuk gibi olmak güzel. Ama sadakat, saygı, sorumluluk, güven ve ciddi konularda çocukluk olmaz. Orada insan olgun durmalı, ne yaptığını bilmeli.