Aslında içinizde hala küçük bir çocuk gibimisiniz?

Evet öyleyim :D korumamız gereken, el değmemişliğimizdir. çocukken sahip olduğumuz o basitliği, bir sürü şey öğrendiğimizi sandığımızda ve mantığımıza güvendiğimiz de de koruyabilirsek haricen tek taş pırlantalara ihtiyaç duymaz bir çakıl taşıyla da mutlu olurduk. Sahip olduğumuz şeyler bizim dışımızda birikmeli ki onları kaybettiğimizde sıfırı tüketmeyelim biz kalabilelim. içimizdeki çocuğu koruyalım deniyor ya işte o çocuk , tüm yıkımlardan sonra dimdik ayakta kalabilmemizi sağlayan bozulmamışlığımız, en insan tarafımızdır.

Evet, aslında içimde hala bir çocuk var. Zaman zaman hayata farklı bir açıdan bakmamı, basit şeylerde mutluluk bulmamı sağlayan bir çocuk… Zaman geçtikçe sorumluluklar ve zorluklarla yüzleşiyorum, ama içimdeki o çocuk bazen beni hatırlatıyor. Özellikle bir şeyleri öğrenmek, yeni deneyimler yaşamak ya da keşfetmek istediğimde, bir çocuğun heyecanını ve saflığını hissediyorum. Bazen hayatın karmaşası ve ağır sorumluluklar arasında kaybolmuş gibi hissedebilirim, ama içimdeki o çocuk bana hatırlatıyor ki; yaşadığım her şey, bir tür öğrenme ve büyüme yolculuğu. Bunu hissedebilmek, hayata karşı daha şeffaf ve esnek bir yaklaşım geliştirmemi sağlıyor.

Çocukluk yıllarımda neler yaşadım aklımda değil gadası

Bende şimdi içimdeki çocukla yaşamaya başladım

Çocukluk etmeyi çok severim

Herkesin içinde büyümemiş bir çocuk vardır illaki