Senin ''içinizdeki çocuk’' nasıl?

Benim içimdeki çocuk hâlâ orada…Bazen bir çikolata görünce gözüm parlıyor, bazen bir müzikte dans etmeye başlıyor. Hâlâ inat ediyor, hâlâ fazla duygusal, hâlâ bazen dünyaya küsmeye meyilli. Ama en çok da hâlâ saf…İnanmak istiyor. Sevgiye, iyiliğe, dostluğa…Kimi zaman büyüklere bile akıl veriyor içimdeki küçük ben. Çünkü ne olursa olsun, en gerçek yanım o: Dürüst, kırılgan ama cesur. Büyüdükçe susturmaya çalıştım onu, ama o hep bir köşeden bakmayı başardı.

İyi ki de öyle oldu. Yoksa kim hatırlatırdı bana, neden bu kadar sevdiğimi hayatı?

Biraz yaramaz ama en çok da sevgi dolu. Hayata neşeyle, saf heyecanla bakmayı seviyor. bazen çok kırılgan, bazen susuyor bazen yalnız oluyor. Büyüdükçe susturmaya çalışsam da, o hep orada bir köşede bekliyor. Bazen ağlamak istediğinde, bazen gülmek istediğinde kendini hatırlatıyo bana. En çok da ‘tamam, seninsin bu’ diye yüzleşmeme izin veriyo Çünkü ne kadar büyürsek büyüyelim, o küçük çocuk bizim en gerçek, en savunmasız yanımız.

Benim içimdeki çocuk hep kıpır kıpır hep bir zıpırlık peşinde... Bu yüzden bizimkiler hep kaç yaşına geldin bir yerinde durmayı öğrenemedin diye takılır 🙃

Bazen büyüklerin yaşamına adapte olduğum, olmayı denediğim anlarda kızsa da bana iyi aramız bayağı 🥰

Kıpır kıpır