Geçmişte yaşamak isteği normal mi, bu nostalji bağımlılığa mı dönüştü?

Dinlediğim her eski şarkıda, boşken, dışarıda güneşli bir günde, sıcak yelin bacaklarımdan süzülerek gezindiği zamanda, geçmiş beni çağırıyor. Bu hissiyatı gerçek kılmak için çok çalıştım. Mahallede top oynamış bir çocukluğum var. O bitmesin diye çok çalıştım ama değişen ilgi alanları ve karakterler yıkılışı beraberinde getirdi. Sonra kendim gibi düşünenlerle bir grup açtım ve yeni insanlara alt mahallede tanıştığımdan onları da bu gruba dahil ettim. O da aynı sebeplerle yıkıldı ve sonra kendime bir daha gelemedim. Benim ruhumun bir parçası orada kalmış gibi. Bu zamanda gurbette hissediyorum kendimi. Sabah kalktığımda Beyblade'i izlemek istiyorum tüplü televizyonumda. Çocuklar beni yine çağırsın ve atari oynayalım istiyorum. Guile'nin Ryu'nun müziklerini her dinlediğimde o his canlanarak beni vecde boğuyor. Buraya ait değil gibiyim ve bunu gerçekleştiremememe ve acı vermesine rağmen çekmeye devam ediyorum.