Azlığı, yokluğundan daha zor olan şey nedir?

Bir şey tamamen yoksa, insan bir süre sonra ona göre yaşamayı öğreniyor. Yokluğu kabulleniyorsun, acı veriyor ama net oluyor. Ne bekleyeceğini biliyorsun. Ama az varsa… İşte orası zor. Az umut varsa, insan hep belki diye tutunuyor. “Belki düzelir, belki olur, belki değişir” diye bekliyorsun. O bekleyiş insanı içten içe yoruyor.

Yokluk nettir. İnsanı keskin bir çizgiyle durdurur, kabullendirir.
Ama azlık… Azlık bir kapı aralığıdır. İçeri girecekmişsin gibi olur, giremezsin.
Bir damla umut bırakır, susuzluğu çoğaltır.
Sevginin azı, hiç olmamasından daha çok acıtır.
İlginin kırıntısı, tamamen unutulmaktan daha ağırdır.
Umudun azı, insanı ayakta tutmaz; sadece düşüşü uzatır.
Azlık, bekletir.
Yokluk, bitirir.

Zor soru. Biraz düşündüm, bilinç, bilgi gibi kavramlar olabilir. Birşeyin yarım bilincinde olmak (durumun farkındasın ama tam hakim değilsin) veya birşeyi yarım bilmek (birşeylerin sebebini bilememek mesela) olabilir.