Yokluğa alışmak mı zor, kabullenmek mi?

Hayata babamın olup beraber yaşadığım halde babasız büyümek zor bir durum gerçektende annemle ayrılınca buluşmalarda hakkımda iyi olduğum halde kötü şeyler söylemesi içip içip telefonumu arayıp bela okuması. Babasızlık zordur kabullenemiyorum benim neden babam olmadı diyorum beni kendi oğlu gibi sevmedi (yiğenine bana olan bütün sevgisini ona gösterdi ) Bir gün oğlum demedi aslanım demedi diyorum yiyip bitiriyorum kendimi hayat neden bu kadar acımasız diyorum bir insanın senin hayatını mahfetmesi ne kadar da kolaymış bu kadar basit mi duygularımız korkarak büyümek ve utangaç olmak benim suçum olmadığı halde çevrenmdikelerin önyargısı hiç bir zaman son bulmadı. Kendimi kurtarmaya bakıyorum kimsenin düşüncesi önemli değil. Allaha havale ediyorum ama allah sorsun babalı büyüp de babasızlık çekmek.

İkisinde çok ama çok zor fakat mecbursun buna hayat devam ediyor kiminin ablası üniversiteye başka ile gitti, kimi askerdeki abisini, kardeşini, oğlunu bekliyor, kimi annesini babasını kaybetti her sabah için acıyarak uyaniyor. Ama hayat devam ediyor...