Uyku tutmadı ve bir yazdı yazdım sizce nasıl olmuş?

Hangi yıldayız bilmiyorum. Hangi aydayız, günlerden ne, saat kaç? hiçbirini bilmiyorum. Tek bildiğim, kalbimin 06.02.2023 gecesinde takılı kaldığı. Zaman akıyor, yıllar geçiyor, takvim yaprakları düşüyor. Ama ben hâlâ oradayım. Bir gece yarısında, her şeyin bir anda sustuğu o karanlıkta. Saat 04:17Babaannem namaz için uyanmıştı. Her zamanki gibi eline telefonunu almış, biraz bakıyor, sonra kalkıp namazına duracaktı. Oysa o gece, alışılmışın dışındaydı. Bir sessizlik çökmüştü. Kim bilebilirdi birkaç saat sonra her şeyin biteceğini? Bir anda her şey yok oldu. Evler, aileler, hayaller, mutluluklar… Hepsi sessizliğe gömüldü. Bir adamın cebinde yarısı kızına kalmış bir bisküvi vardı.“Kızım sabah kalkınca yer" demişti. Ama o kız sabahı göremedi. Deprem onu içine aldı, cennetin kollarına bıraktı. Enkazın altında yankılanan sesler hâlâ kulaklarımda:

“yardım edin"

"Lütfen çocuğum var"

"Babam nerede?"

“Annem nerede?”

“Çocuğum nerede?”

6 Şubat , güneşin doğmadığı gündü. Karanlık gökyüzü donmuştu, rüzgâr bile nefesini tutmuş gibiydi. Güneş ilk defa doğmuyordu. Her şey bitmişti. Yolda yürümeye utanır mı insan? Attığım her adımda kendimden nefret ettim utanıyordum kendimden tiksindim kendimden. Çünkü bastığım her taşın altında bir aile vardı. Sessizce geçiyorduk, çünkü gücümüz yoktu. Nefes almaya utanıyorduk. Bir insan ayaklarının kopmasını ister mi? Ben o an istedim.“Keşke ayaklarım kopsa sesim çıkmasa” dedim.“Sesimi duysalar, belki son nefesleriyle bağırırlar”dedim. Her yerde cansız bedenler…Ve onların yanında hâlâ yaşamakla ölmek arasında kalmış insanlar. Hayat durmuştu. Evet, nefes alıyorduk, ama gerçekten yaşıyor muyduk? Bedenlerimiz vardı, ama içimizdeki ruh? Duygularımız, hislerimiz? Hepsi o gece ölmüştü.

Artık bir babaannem yoktu. O son görülme 06.02.2023 de kalmıştı. Beni her sabah arayan, sesini duymadan güne başlamadığım o güzel kadın…Artık yoktu. Ve o günden sonra tek korkum, hep sallanan o avize oldu. Çünkü her titreşim, bana o karanlık gecenin yankısını hatırlatıyor.