24 yaşımdayım, geç kalmış hissediyorum ve hiçbir halt olamayacağımı düşünüyorum ne yapmalıyım?

Etrafıma bakıyorum da hayatı benimki gibi bktan yaşayan kimse yok. Nerede yanlış yaptığımı da çok iyi biliyorum. Yinede oturup zırlamak daha kolay geliyor. Yaşadığım kaostan kurtulmaya çalışmaktansa kaos a hiç bulaşmamış tertemiz bir hayat yeğlerdim.

Dibine kadar haklısınız ama anda yaşayamıyorum. Kafeye gittiğim her gün azap gibiydi. İş gerçekten kolaydı, mekan yeni açıldığı için in cin top oynuyordu ben yinede bir şeyleri yanlış yapmayı becerdim. İlk günden beri kovulacağım diye aklım gidiyordu. Kovulunca da sinirden köpürdüm hshs sanki haksız yere kovulmuşum gibi. Hiçbir şeyin olacağına vardığı yok ben yarı yolda kalmış gibi hissediyorum

Keşke öyle olsaydı. Kendimi kandırmayı çok denedim işe yaramıyor. Yazın çalışmak istememe rağmen cesaretimi toplayamıyorum. Yine kovulacağımdan o kadar eminim ki

Öyle işte. Zaman ayırıp cevap verdiğiniz için teşekkür ederim

Mezun değilim. Uzatıyorum üniyi. Okuyorum yani.

Sanmıyorum. Yarı zamanlıydı zaten, taş çatlasın 11 bin alacaktım. Haftanın her günü gittim 22 gün boyunca. Beceriksizliğim sağ olsun hata yapmayı da doğru olanı batırmayı da becerdim. Yaptığım en büyük hata da kadın komşum diye samimiyete güvenmek oldu. Kadın bana parayı iki hafta içinde vereceğini söyledi, bende abla dedim, borcum var ayın birinde versen de daha fazla stres olmasam dedim. Borcun beni bağlamaz deyince de tartıştık. Sonraki gün kovuldum.

Bana en basit şeyleri bile karıştırdığımı, doğrusunu öğrettiği halde yalnış yaptığımı, hatamı söylediği zaman da ilk defa duyuyormuş gibi tepki verdiğimi söyledi. Haklıydı da. Çünkü oradayken stresten kafayı yiyordum. Günün 4 saati zehir oluyordu bazen 6 saate kadar uzuyordu. Neyse fazla uzattım. Daha fazla yazmamın anlamı yok elinin tersiyle vurup attı işte

Elimden geleni yaptım. Anksiyetem el verdiği kadar iletişim kurdum. Kimse de bu surat ne demedi. Sipariş almaya veya götürmeye gideceğim zaman cesaretimi toplamak zaman alıyordu sadece. Kafede etkinlik olacağı zaman elim ayağıma dolaşıyordu bir sürü insan, karmaşa falan derken yeterince hızlı değildim.

Yaşım genç olsa da zihnim bulanık. Akranlarım gibi olamadım hiç.

Kadın kapalı biriydi. Ben değilim. Sanmıyorum ayrımcılık olacağını. Şaşırdığım tek konu eski bir öğretmen olmasına rağmen birine iş öğretmek konusunda neden bu kadar sabırsız olmasıydı. İlk işim olduğunu, tecrübesiz olduğumu biliyordu bin kere falan demişimdir. Kafe açılasıya kadar temizlik yaptık, o zamanlar her şey iyiydi. Kafe açıldıktan iki hafta sonra kovdu işte.

O günden sonra toparlanamadım. Babam başka iş bulmayı önerdi hatta birkaç yere sordum dedi ama benim çalışacak özgüvenim kalmamıştı. Yine bir şeyleri yapamayacağım ve kovulacağım diye ödüm kopuyor

Kafede mi? Aile işiydi işte. Kocası ve oğlu vardı. Oğlanla ben çalışıyorduk. Daha doğrusu ben 4-6 saat durup defolup gidiyodum.

Hshahs hayır. Çocuk benden küçüktü zaten. Abla diyordu yani. Yaşını hiç sormadım.

Tarih. Okuyorum da diyemiyorum artık. Boş boş üniversiteye gidip dönüyorum

Bakımlı falan değilim. Çirkin obezin tekiyim

Konu sapmaya başladı. Bana müsaade

Zaman ayırıp cevap verdiğiniz için teşekkür ederim

Teşekkür ederim

Güzel tavsiye. Bulamıyorum sıkıntı orada

Millet yüksek lisans yaparken ben lisanstan mezun olamıyorum. Üninin yarısında pandemi sağ olsun bomboş geçti. Okuduğumdan da yaşadığımdan da bi halt anlamadım