Travma dolayısıyla ailenize öfkenizi nasıl bastiriyorsunuz?

30 yaşındayım, bir mesleğim var ancak ailem beni esnek yetistirmedigi için , kimseye sesim çıkmıyor, hakkım yeniyor ya da mobinge uğruyorum sonra istifami verip ayriliyorum.

Evli değilim, bekarım. Hayatıma bir erkek dahi girmedi çünkü mükemmel erkeği bulana kadar bekledim, kendim çok mukemmelim ya. Hata yapmamam gerekiyordu.

Dil öğrenmedim, yurt dışına çıkmadım. Çünkü yabancı dile liseye kadar o kdr ilgiliydim ki ogretmenlerim bana ingiltereden mi geldin diyorlardı. Ancak babamın saçma sapan batı özentisi, dil öğrenip de napcan demeleri yüzünden o yaşlarda oteledim şu an aşırı aşırı zorlanıyorum

Akşam 9 u assam aramalar başlıyor eve gel artık diye ustelik ne sigaram ne alkolüm ne de erkek arkadaşım var hiçbir şeyim yok. Keza surekli yanlış erkek seçimleri yapıyorum en ufak bir özgürlük kivilcimi beni heyecanlandıriyor e bu da yanlış erkek seçmeme sebep oluyor.