Bir çıkmazlığın içindeyim?

11. sınıf öğrencisiyim ve hayatımdan nefret ediyorum. Derslerim iyi değil , görünüşümü, davranışlarımı , tarzımı , eşyalarımı, çevremi , asosyal oluşumu, şarkı zevklerimi , odamı, evimi, yüzücü olmamı, insanların benimle uğraşmasını, her oto boka gülmemi, konuşurken bile insanların yüzüne bakamayışımı, utanmamı, herhangi bir zevkimden herhangi bir şeyden nefret ediyorum. Elimden hiçbir şey gelmiyor. Ailem hep bana karşı çok baskıcı olmuşlardır ders konusunda , yüzmem konusunda , hatta görünüşümde bile. Hayallerimdeki birr kız olamadım ben. Her gün ders başında ya benim görünüşüm böyle olsaydı veya da hayatım böyle olsaydı diye düşünmekten yoruldum. Ablalarım var bir zaman gerçekten çöküş yaşadım piskologa bile gittim ama bana verdiği tavsiyeler aileme sanki bir ergen arkadaş tavsiyesi gibi geldiği için gitmeyi bıraktım. Derste el bile kaldıramıyorum inana biliyor musunuz? Sırf hayattımdan nefret ettiğim için. Aileme anlatmalı mıyım? ama sanki ilgi çekiyormuş gibi olurum. Napıcam bilmiyorum yeni bir hayata başlamak istiyorum her şeyi bırakıp istediğim tarzda istediğim dış görünüşle (saç boyamak, piercing taktırmak) istediğim zevklerle (hep elektro gitar çalmak istemişimdir) uğraşmak , derslerimin iyi olması, yeni ortam , yeni arkadaşlar, hatta beni seven biri. Başkalarının hayatı çok güzel çok kıskanıyorum. Onların hayatları güzel geçerken benimki neden gitmesin? İstediğim davranışları bile dışa vuramıyorum. Herkes bana aptal veya mal diyor. Ne kadar gülerek geçsemde bu 8. sınıftan beri ben gerçekten böyle miyim düşüncesine giriyorum. kendimi strese sokuyorum. Daha önemlisi ablama verdiğim sözü tutamıyorum. Ya hala bu rezil hayatıma devam edicem veya da hayatımı değiştircem ama nasıl